'ஒழியணும்' மறைந்து 'வளரணும்' வளரட்டும்!

ஆகையால் ‘ஒழியணும்’ என்ற கோஷம் உள்ள மட்டும் ஒன்றும் வாஸ்தவத்தில் சரியாகாது. தமிழ்ப் பண்பாட்டையும், திருவள்ளுவர் முதலானவர்கள் அன்பையும் அருளையுமே போற்றிச் சொன்னதையும் ஒரு பக்கம் ஓயாமல் சொல்லிக் கொண்டே, இப்படி ‘ஒழிக’ கோஷம் போடுவதும், தெருவெல்லாம் எழுதி வைப்பதும் நம் தமிழ் தேசத்துக்குக் கொஞ்சம் கூட ஏற்றதல்லவே என்று என் மனஸுக்கு ரொம்பவும் கிலேசமாக இருக்கிறது. ‘ஒழியணும்’ என்பதை விட்டு ‘வளரணும்’ என்று ஆரம்பித்தோமானால் அத்தனை பேதமும், த்வேஷமும், சண்டையும் போய்விடும். ‘ஜாதி ஒழியணும்’ என்பதற்குப் பதில் இனிமேல் பழையபடி ‘பக்தி வளரணும்’; ‘கோயில் வளரணும்’ என்று ஆரம்பித்து அதற்கானதை ஸகல ஜனங்களும் சேர்ந்து பண்ணினால் ஆதி காலத்திலிருந்து இந்த தேசத்தை ஒரு குடும்பமாகப் பின்னி வைத்து வந்திருக்கிற ஈச்வர பக்தி இப்போதும் நம்மை ஒன்றாக்கிக் காப்பாற்றும். பக்தி வந்து விட்டால், ஜாதி த்வேஷம் போயே போய்விடும். இத்தனை காலமாக இப்படித்தான் இருந்தது. ஜாதி இருந்தது. ஆனால் அதனால் த்வேஷம் இல்லாமலே இருந்தது. ‘ஜாதியில் தப்பில்லை; அதனால் த்வேஷமிருப்பதுதான் தப்பு’ என்பதைப் புரிந்து கொள்ளாமல், எலி இருக்கிறது என்பதற்காக வீட்டையே கொளுத்தினமாதிரி இப்போது ஜாதியையே எடுத்துவிட வேண்டும் என்று ஆரம்பித்ததில் பழைய நல்ல தொழில் பிரிவினையும், திருப்தியும், சாந்தமும், அடக்கமும், ஸமூஹ ஸெளஜன்யமும் பாழானது தவிர, த்வேஷம் நன்றாகக் கப்பும் கிளையுமாக வளர்ந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது.

இப்போதாவது விழித்துக் கொண்டு ‘அழியணும்’ என்கிற எண்ணத்தை விட்டுவிட்டு, ‘பக்தி வளரணும்’, ‘சகலரும் ஒன்று சேர்ந்து பண்ணுகிற சமூகத் தொண்டுகள் வளரணும்’ என்று முயற்சி செய்ய ஆரம்பித்தால், ஜாதி த்வேஷம் என்பதை ignore [அலக்ஷ்யம்] பண்ணினதாகிவிடும். அதை ரொம்பவும் லக்ஷ்யம் பண்ணி, எதிர்ப்புச் சண்டை போட்டால்தான் அதுவும் பதிலுக்குப் பதில் ஜாஸ்தி வீரியம் அடைகிறது! இப்படிச் செய்யாமல் மற்ற நல்ல விஷயங்களிலேயே கவனத்தைச் செலுத்தி அதை ignore செய்தோமானால், தானே இருந்த இடம் தெரியாமல் போய்விடும். ‘மருந்து சாப்பிடுகிறபோது குரங்கை நினைத்துக் கொள்ளாதே’ என்றால் தப்பாமல் அந்தக் குரங்கு நினைவுதான் ஒவ்வொரு தரமும் மருந்தை எடுக்கிற போது வரும் என்கிற மாதிரி, “ஜாதி ஜாதி என்று த்வேஷம் கூடாது” என்று சொல்கிற போதே ஜாதியினால் உயர்வு தாழ்வு உணர்ச்சியையும் ஞாபகப்படுத்திக் கொண்டேதான் போகிறோம்!

அதனால் ஸகல ஜாதியாரும் சேர்ந்து கோயில் திருப்பணி, அல்லது தூர்ந்த ஏரியில் மண் வாருவது என்கிற மாதிரியான பெரிய காரியங்களை எடுத்துக் கொண்டு, ஓயாமல் பொதுத் தொண்டுகளில் ஈடுபட்டிருந்தால் தன்னால் அன்பும் ஸமூஹ ஸெளஜன்யமும் ஏற்பட்டுவிடும். இப்போது காரியம் இல்லாமிருப்பதால்தான் எதையாவது நினைத்துக் கொண்டிருக்கத் தோன்றுகிறது. இதிலிருந்துதான் விதண்டாவாதம், வம்பு, தும்பு, ‘ஒழிக’ சண்டை எல்லாம் உண்டாகின்றன. ‘ஒரு சண்டை பூசல்’ என்று கிளப்பி விட்டால்தான் ஸ்வாரஸ்யமாயிருக்கிறது. கிளர்ச்சி ஆர்ப்பாட்டம், புரட்சி என்று கிளப்பிவிட்டால்தான் தங்களைச் சுற்றி ‘ஜே’ போடப் பத்துப் பேர் சேர்கிறார்கள் என்பதால் இம்மாதிரி செய்கிறார்கள். இதற்கெல்லாம் பொழுதேயில்லாதபடி காரியங்களில் ஈடுபட்டிருந்தால் எல்லாம் சரியாகி சாந்தமாகிவிடும். தொண்டைத் தண்ணீர் வற்ற ‘ஒழிக’ கூச்சல் போட்டுக் கொண்டு, கால் வலிக்க ஊர்வலம் வருவதற்குப் பதில் இந்த man-power-ஐ [மனித சக்தியை] ஏதாவது ஆக்கரீதியான திசையில் திருப்பி விட்டால் எத்தனையோ வளர்ச்சி ஏற்படும். எல்லாவற்றையும் விடப் பெரிய வளர்ச்சி ஸமஸ்த ஜனங்களிடையும் உண்டாகிற அன்புதான். அநுஷ்டானங்கள் பண்ணுவது, கோவிலுக்குப் போவது, உபந்நியாஸத்துக்குப் போவது. லீவு நாளானால் ஸகல ஜாதியாரும் சேர்ந்து நாள் முழுக்க தெய்வப்பணி, ஸமூஹப் பணி செய்வது என்று ‘டைட்’டாக டைம் டேபிள் போட்டுக் கொண்டு பண்ண ஆரம்பித்துவிட்டால் இந்த ‘ஒழிக’, ‘வீழ்க’ வுக்கெல்லாம் அவகாசமேயில்லாமல் எல்லாரும் வளர்ந்து வாழ்ந்து கொண்டிருப்பார்கள்.

ஜாதியில் உயர்வு-தாழ்வு நிச்சயமாக இல்லை. மகான்கள் – அப்பர், நம்மாழ்வார், சேக்கிழார், நந்தனார், கண்ணப்பர் மாதிரியானவர்கள் – எந்த ஜாதியிலும்தான் தோன்றியிருக்கிறார்கள். ஆசார்யாளே கண்ணப்பரை [‘சிவானந்த லஹரி’] யில் ஸ்தோத்திரம் பண்ணியிருக்கிறார். எவனொருவனும் தான் இன்னொருவனைக் காட்டிலும் உசந்தவன் என்று நினைக்கிறதே பாபம் என்று சாஸ்திரங்களில் சொல்லியிருக்கிறது. மஹான்களும் இப்படித்தான் நமக்கு வழிகாட்டியிருக்கிறார்கள். “நாயினும் கடையேன்”, ‘நாயடியேன்’ என்றெல்லாந்தான் அவர்கள் தங்களைச் சொல்லிக் கொள்கிறார்கள். இந்த மனப்பான்மை சுதந்திர யுகத்தில் போய்விட்டதுதான் கோளாறு. பழைய அடக்க மனோபாவம் நமக்கு வரவேண்டும். வந்து விட்டால் காரியத்தில் ஜாதி இருக்குமே தவிர, மனஸில் எள்ளளவும் பேதம் இராது. வாழ்க்கை முறையிலும் பொருளாதார ரீதியிலும் பேதம் இல்லாமல் எல்லாரும் எளிமையாக இருந்து விட்டால் கொஞ்சம் கூடப் பொறாமை, வயிற்றெரிச்சல் இருப்பதற்கு இடமில்லாமல் போகும்.

அந்த மாதிரி நிலையை உடனே ஏற்படுத்துவதற்கான தைரியமும், தியாக புத்தியும் நமக்கு இருந்தாலும் இல்லா விட்டாலும், அப்படிப்பட்ட ஒரு ideal- ஐயாவது [லக்ஷ்ய நிலையையாவது] நாம் புரிந்து கொண்டால், கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வழி திறக்க இடமுண்டாகும். இதற்குப் பராசக்தி அநுக்ரஹம் செய்ய வேண்டும்.

Contents

Hindu Dharma

The Universal Remedy

In the past, though people were divided on the basis of caste, they were free from hared and ill-will. It is now that we see ill-will and hatred everywhere in the country. One state is at loggerheads with another; one state has dispute with another over the sharing of river waters; and again one state has a quarrel with another on the question of boundaries. In the past, Cettiars[of the South] built dharmasalas[free boarding and lodging houses] for pilgrims from Kasi. Correspondingly, the Sethjis constructed dharmasalas for pilgrims going to Kasi and Badrinath. People then were united as devotees of the Lord. Everything has gone awry today because of increased political activity and empty talk. So, as a medicine for our ills, as a sovereign remedy, we must pray that people become more devoted to the Lord.

The incessant cry that "Caste must go" has resulted in an aggravation of hatred between one jati and another. Though the propaganda against caste has been going on for 30 or 40 years, the caste factor comes to the fore even today during elections. Caste feelings run so high that violent clashes between communities are not infrequent. Here it is not hatred between Brahmins and non-Brahmins. Fortunately, the Brahmin has been made to distance himself from politics. It is a matter for some comfort that, even though they have not quit politics on their own, others have pushed them out of it. So the present quarrels are between other castes. In the Andhra Pradesh the Khammas and the Reddis are quarrelling between themselves; in Karnataka the Lingayats are at war with some other community. Ironically enough, it is in these days when the cry of equality is the loudest that we witness so many caste wars. This phenomenon is something unknown to the sastric tradition. Here [in Tamil Nadu] candidates are chosen for elections on the basis of jatis. Padayacis in one district, Gaundars in another, Tevars in a third, Mukkulattars in a fourth, and so on. Elections are fought not on the basis of ideology but on that of caste.

"Hindu Dharma" is a book which contains English translation of certain invaluable and engrossing speeches of Sri Sri Sri Chandrasekharendra Saraswathi MahaSwamiji (at various times during the years 1907 to 1994).
For a general background, please see here

Cry 'Grow' - Don't Cry 'Perish'

To speak on the other hand of the glory of Tamil culture, constantly recalling the words of Tiruvalluvar and others who extol love and divine grace, and to raise on the other hand the cry of hatred against a certain community - with the display of posters everywhere proclaiming such hatred - does not seem to me right. It goes against the very spirit of Tamil land and causes me great anguish. If you cry "Grow", instead of crying "Perish", all the hatred and all the quarrels will vanish. Instead of agitating the abolition of the caste system, people must star a movement to build more and more temples and spread devotion.

If everybody joins in this endeavour, the devotion that brought all of us together in the past as one family will again become a powerful source to reunite us and create a sense of universal well-being. If there is devotion, there will be no caste hatred. Such was the case during all these centuries. There was caste in the old days but it did not cause bitterness amongst the communities. It is not caste itself that is to be faulted but the hatred arising from it. So to attempt to destroy this institution is like burning a house to kill a rat. The movement to put an end to the caste system has disrupted the old division of labour and together with it caused discontent, disquiet and jealousy among people. Hatred among the different communities has grown like a big tree with many branches.

It is time that we opened our eyes to the evil and started making effort to substitute the campaign with its cry of destruction with a movement to bring all classes and castes together so as to promote devotion to Isvara and service to humanity. It will be one way of ignoring caste hatred. Countering caste hatred as such might have the effect of refuelling it. If we ignore it and turn our minds to other matters - other noble matters - bitterness due to caste will cease by itself. Suppose you are admonished not to think of the monkey while taking medicine, you will perhaps be tempted to do the opposite(that is to think of the monkey). Similarly, when we keep all the while speaking against the caste hatred, the effect will be the opposite, that of reminding people of caste differences and of arousing feelings of inferiority among some sections and of superiority among others.

It is important for all to become involved in a good cause, like the construction of a temple, or some public welfare scheme. Good feelings like love will surely spring in the hearts of people; at the same time much good will be done to society in general. Today, it is because people are not involved together in such [constructive] work that they turn their minds to destructive ideas, to argumentativeness and to gossip and quarrels. Unfortunately, some people think that if they inflame hatred between the communities or instigate quarrels or disputes, they will be able to gather a crowd of admirers round them. If we are all the time engaged in constructive work there will be fewer opportunities for trouble-making; indeed people will not find the time to do evil.

People go in procession until their legs ache, raising cries against this and that. Would there not be all-round growth and prosperity if all this manpower were employed to good work, if all the energy of people were turned to some constructive task? There is one type of "growth" that is higher than all others, it is the love that springs in the hearts of people. I think there must be a "tight" time-table for all: performing religious rites; worshipping at temples; listening to religious discourses; all castes working together for a divine cause or being engaged in social service. Adhering to such a time-table would mean universal happiness and prosperity. Besides, it would obviate the necessity of raising the cry of hatred against any caste.

There are certainly no differences between one jati and another so far as "status" is considered; that is one jati is not inferior to another or superior to it. All jatis have produced great men - Appar, Nammazhvar, Sekkizar, Nandanar and Kannapar to name a few. The Acarya himself has sung the praises of Kannappar in his Sivanandalahari. The sastras declare that it is a sin for anybody to regard himself as superior to others. Great men have shown us the way in this matter. They have spoken, abasing themselves, "Nayinum kadaiyen"; "nayadiyen". People don't share this kind of humility in the present age of freedom - and that indeed is the cause of much of our trouble. We must regain the old sense of humility and modesty. If so, Jati will be confined to work, functions, and will not in the least be a cause of any feelings of differences. If all people adopt the same style of living that is simple and virtuous, there will be no cause for jealousy or heart-burning.

Whether or not we have the courage or the spirit of sacrifice to work towards this ideal, a way will open out for us if we at least recognise the ideal. May we have success in achieving this ideal with the blessings of Amba.