कबीर रोड़ा हूआ त किआ भइआ पंथी कउ दुखु देइ ॥ऐसा तेरा दासु है जिउ धरनी महि खेह ॥ १४७ ॥*kabīra rōṛā hūā ta kiā bhaiā paṁthī kau dukhu dēi ॥**aisā tērā dāsu hai jiu dharanī mahi khēha ॥ 147 ॥*
In plain words
Kabīr, so you became a pebble; what came of it? It still hurts the traveller. Your servant is such: dust lying on the ground.