அறிவில் ஒழுக்கமும் பிறிதுபடு பொய்யும்கடும்பிணித் தொகையும் இடும்பை ஈட்டமும்இனையன பலசரக் கேற்றி வினையெனும்தொல்மீ காமன் உய்ப்ப அந்நிலைக்கருவெனும் நெடுநகர் ஒருதுறை நீத்தத்துப்புலனெனும் கோள்மீன் அலமந்து தொடரப்பிறப்பெனும் பெருங்கடல் உறப்புகுந் தலைக்கும்துயர்த்திரை உவட்டில் பெயர்ப்பிடம் அயர்த்துக்குடும்பம் என்னும் நெடுங்கல் வீழ்த்துநிறையெனும் கூம்பு முரிந்து குறையாஉணர்வெனும் நெடும்பாய் கீறிப் புணரும்மாயப் பெயர்ப்படு காயச் சிறைக்கலம்கலங்குபு கவிழா முன்னம் அலங்கல்மதியுடன் அணிந்த பொதியவிழ் சடிலத்துப்பையர வணிந்த தெய்வ நாயகதொல்லெயில் உடுத்த தில்லை காவலவம்பலர் தும்பை அம்பல வாண நின்அருளெனும் நலத்தார் பூட்டித்திருவடி நெடுங்கரை சேர்த்துமா செய்யே.
In plain words
Conduct without wisdom, lies that twist things otherwise, a mass of harsh diseases, a hoard of suffering: loaded with many such goods, the ship is steered by the ancient captain called viṉai. From one port of the long city called the womb it goes out on the flood, and the crocodiles called the senses circle about it and give chase. It enters deep into the great sea called birth, and in the surge of the tossing waves of sorrow it has forgotten where to turn. It is dashed upon the long rock called family. The mast called steadfastness snaps. The long sail called awareness, which never failed, is torn. Before this put-together prison-ship of the body, that bears a name of māyam, is shaken and capsizes, divine Lord, who wear a garland with the moon and the hooded serpent on your matted hair with its loosened coils! Guardian of Tillai girdled with ancient walls! Lord of the Hall, adorned with fresh-blossoming tumpai! Fasten to it the good rope called your aruḷ, and bring it to the long shore of your sacred feet.
Line by line
Conduct without wisdom and lies that turn things otherwise, the mass of harsh diseases and the hoard of suffering, many such goods loading, called viṉai the ancient captain steering, from that place the long city called the womb, from one port, in the flood, the crocodiles called the senses circling and pursuing, the great sea called birth entering deeply, tossing, in the surge of the waves of sorrow, forgetting where to turn, on the long rock called family made to fall, the mast called steadfastness snapping, the unfailing long sail called awareness tearing, put together, the prison-vessel of the body that bears a name of māyam shaken, before it capsizes; a garland with the moon worn, on the matted hair with loosened bundles, who wears the hooded serpent, O divine Lord! O guardian of Tillai girdled with ancient walls! O Lord of the Hall with fresh-blossoming tumpai! Your the good rope called aruḷ fastening, to the long shore of the sacred feet make it reach, please do.