அடிசார்ந் தவர்க்கு முடியா இன்பம்நிறையக் கொடுப்பினுங் குறையாச் செல்வம்மூலமும் நடுவும் முடிவும் இகந்துகாலம் மூன்றையும் கடந்த கடவுள்உளக்கணுக் கல்லா தூன்கணுக் கொளித்துத்துளக்கற நிமிர்ந்த சோதித் தனிச்சுடர்எறுப்புத் துளையின் இருசெவிக் கெட்டாதுஉறுப்பினின் றெழுதரும் உள்ளத் தோசைவைத்த நாவின் வழிமறுத் தகத்தேதித்தித் தூறும் தெய்வத் தேறல்துண்டத் துளையில் பண்டைவழி யன்றிஅறிவில் நாறும் நறிய நாற்றம்ஏனைய தன்மையும் எய்தா தெவற்றையும்தானே ஆகி நின்ற தத்துவதோற்றுவ தெல்லாம் தன்னிடைத் தோற்றித்தோற்றம் பிறிதில் தோற்றாச் சுடர்முளைவிரிசடை மீமிசை வெண்மதி கிடப்பினும்இருள்விரி கண்டத் தேக நாயகசுருதியும் இருவரும் தொடர்ந்துநின் றலமரமருதிடம் கொண்ட மருதமா ணிக்கஉமையாள் கொழுந ஒருமூன் றாகியஇமையா நாட்டத் தென்தனி நாயகஅடியேன் உறுகுறை முனியாது கேண்மதிநின்னடி பணியாக் கல்மனக் கயவரொடுநெடுநாட் பழகிய கொடுவினை ஈர்ப்பக்கருப்பா சயமெனும் இருட்சிறை அறையில்குடரென் சங்கிலி பூண்டுதொடர்பட்டுக்கூட்டுச் சிறைப்புழுவின் ஈட்டுமலத் தழுந்திஉடனே வருந்தி நெடுநாட் கிடந்துபல்பிணிப் பெயர்பெற் றல்லற் படுத்துந்தண்ட லாளர் மிண்டிவந் தலைப்பஉதர நெருப்பில் பதைபதை பதைத்தும்வாதமத் திகையின் மோதமொத் துண்டும்கிடத்தல் நிற்றல் நடத்தல் செல்லாதிடங்குறை வாயிலின் முடங்கி இருந்துழிப்பாவப் பகுதியில் இட்டுக் காவல்கொடியோர் ஐவரை ஏவி நெடியஆசைத் தளையில் என்னையும் உடலையும்பாசப் படுத்திப் பையென விட்டபின்யானும் போந்து தீதினுக் குழன்றும்பெரியோர்ப் பிழைத்தும் பிறர்பொருள் வௌவியும்பரியா தொழிந்தும் பல்லுயிர் செகுத்தும்வேற்றோர் மனைவியர் தோற்றம் புகழ்ந்தும்பொய்பல கூறியும் புல்லினம் புல்லியும்ஐவருங் கடுப்ப அவாயது கூட்டிஈண்டின கொண்டு மீண்டு வந்துழிஇட்டுழி இடாது பட்டுழிப் படாஅதுஇந்நாள் இடுக்கண் எய்திப் பன்னாள்வாடுபு கிடப்பேன் வீடுநெறி காணேன்நின்னை அடைந்த அடியார் அடியார்க்கென்னையும் அடிமையாகக் கொண்டேஇட்டபச் சிலைகொண் டொட்டி அறிவித்திச்சிறை பிழைப்பித் தினிச்சிறை புகாமல்காத்தருள் செய்ய வேண்டும்தீத்திரண் டன்ன செஞ்சடை யோனே.
In plain words
To those who have reached the feet you are bliss without end, a wealth that does not grow less though it gives in plenty. You are God, who passed beyond origin and middle and end and went beyond all three times. You are the unique flame of light that rose up unshaken, hidden from the eye of flesh, though not from the eye within. You are the sound in the heart that rises from the body's own parts and does not reach the two ears by way of the openings in the bone. You are the divine nectar that refuses the way of the tongue set in the mouth and wells up sweet within. You are the fine fragrance smelt in awareness, not by the old way through the nostrils. Taking on no other nature, you stood as all things yourself, O Reality. You are the sprout of flame that makes all that appears appear within itself, and does not have its own appearing in anything else. Though the white moon lies on the spreading locks, O sole Lord, your throat is spread with darkness. The Veda and the two pursued you and stood bewildered. O ruby of Marutu, who took Marutu for your place! O husband of Umā! O my sole Lord, whose unblinking eyes are three! Hear without anger the grievance of your servant. The cruel viṉai of long days spent with base, stone-hearted men who do not bow to your feet dragged me into the dark prison cell called the womb. There I wore the chain called the intestines and was fettered. Like a worm in a caged prison I sank into the gathered filth, suffered with it, and lay there long days. The warders who punish, who take the names of many diseases and bring affliction, pressed in and tormented me. In the fire of the belly I writhed and writhed. Under the whip of wind I took the blows. I could not lie or stand or walk, and I lay cramped in a narrow place. Then I was put in the portion of sin. The cruel five were set over me as guards. I and the body were bound with pācam in the long fetters of desire, and slowly let go. After that I too came forth and toiled for evil. I wronged the great. I seized the goods of others. I gave up pity. I killed many lives. I praised the looks of other men's wives. I told many lies. I embraced base company. As the five pressed me hard, I gathered what I craved, and came back again with what I had heaped up. I never put things again where I had put them, and never stayed again where I had been. Now I have come into distress, and for many days I lie wilting. I do not see the path to vīṭu. Take me too as a slave to the servants of the servants who have reached you. Take the green leaf that was offered, stand by me and make the good known to me. Make me escape this prison, and guard me in grace so that I never enter a prison again, O you whose red matted locks are like massed fire!
Line by line
to those who have reached the feet, endless bliss; wealth that does not lessen though it gives in plenty; passing beyond origin and middle and end, God who went beyond all three times; except to the inner eye, hiding from the eye of flesh, the unique flame of light that rose up unshaken; by the openings in the bone, to the two ears not reaching, rising from the parts, the sound in the heart; refusing the way of the placed tongue, within welling up sweet, the divine nectar; not by the old way through the holes of the nose, the fine fragrance smelt in awareness; not taking on other natures, all things being itself, O Reality that stood, all that appears causing to appear in itself, its own appearing not appearing in another, the sprout of flame; though the white moon lies upon the spreading locks, O sole Lord of the throat spread with darkness, the Veda and the two pursuing and standing bewildered, O ruby of Marutu, who took Marutu as your place, O husband of Umā; one three of the unblinking eyes, O my sole Lord, the grievance your servant has, without anger hear, with stone-hearted base ones who do not bow to your feet the cruel viṉai of long association dragging, in the dark prison cell called the womb, wearing the chain called the intestines, fettered, like a worm of a caged prison, sinking into gathered filth, suffering along with it, lying long days, getting the names of many diseases, causing affliction, the punishing warders pressing in and tormenting, in the belly fire writhing, writhing, and taking blows from the whip of wind, and lying, standing, walking not possible, in a place of little room, cramped, when I was, putting me in the portion of sin, as guard appointing the cruel five, long in the fetters of desire, me and the body binding with pācam, after letting go slowly, I too came forth and toiled for evil, and wronging the great, and seizing others' goods, and failing to pity, and killing many lives, and praising the looks of others' wives, and telling many lies, and embracing base company, and as the five too pressed hard, gathering what was craved, taking what was heaped up, when I came back, not putting where I had put, not being where I had been, this day reaching distress, many days I lie wilting; I do not see the path of vīṭu. to the servants of the servants who reached you me too as a slave taking indeed, taking the green leaf that was offered, standing by me, making known, making me escape this prison, so as not to enter prison again, guarding, you must grant grace, O you of the red matted locks like massed fire.