ऐसी लाल तुझ बिनु कउनु करै ॥गरीब निवाजु गुसईआ मेरा माथै छत्रु धरै ॥ १ ॥रहाउ ॥*aisī lāla tujha binu kaunu karai ॥**garība nivāju gusaīā mērā māthai chatru dharai ॥ 1 ॥rahāu ॥*जा की छोति जगत कउ लागै ता पर तुहीं ढरै ॥नीचह ऊच करै मेरा गोबिंदु काहू ते न डरै ॥ १ ॥*jā kī chōti jagata kau lāgai tā para tuhīṁ ḍharai ॥**nīcaha ūca karai mērā gōbiṁdu kāhū tē na ḍarai ॥ 1 ॥*नामदेव कबीरु तिलोचनु सधना सैनु तरै ॥कहि रविदासु सुनहु रे संतहु हरि जीउ ते सभै सरै ॥ २ ॥ १ ॥*nāmadēva kabīru tilōcanu sadhanā sainu tarai ॥**kahi ravidāsu sunahu rē saṁtahu hari jīu tē sabhai sarai ॥ 2 ॥ 1 ॥*
In plain words
Who but you, beloved, would do such a thing? Shelter of the poor, my Gusāīṅ, you hold the royal canopy over my head. *(refrain)* The one whose touch the world calls defilement, over him you melt. My Gōbind lifts the lowest high, and he is afraid of nobody. Nāmdev, Kabīr, Trilochan, Sadhnā, Sain: every one of them crosses over. Says Ravidās, listen, saints: it is by Hari that all of it is done.