அறிவறு கிரியென வமர்தரு மம்மாவதிசய மிதன்செய லறிவரி தார்க்குமறிவு சிறுவய ததுமுத லருணாசலமிகப் பெரிதென வறிவினி லங்கவறிகில னதன்பொரு ளதுதிரு வண்ணாமலையென வொருவரா லறிவுறப் பெற்றுமறிவினை மருளுறுத் தருகினி லீர்க்கவருகுறு மமயமி தசலமாக் கண்டேன்.
அறிவு அறு கிரி என அமர்தரும் அம்மா அதிசயம் இதன் செயல் அறிவரிது ஆர்க்கும் அறிவு சிறு வயது அது முதல் அருணாசலம் மிக பெரிது என அறிவினில் லங்க அறிகிலன் அதன் பொருள் அது திருவண்ணாமலை என ஒருவரால் அறிவுற பெற்றும் அறிவினை மருள் உறுத்து அருகினில் ஈர்க்க அருகு உறும் அமயம் இது அசலமா கண்டேன்
In plain words
It sits there. A hill. No mind in it at all. And yet — what it does is a wonder, and nobody's knowing can get to the bottom of it. From the time I was small the word Arunachalam stood in my mind as something enormous. I had no idea what it meant. Someone eventually told me: that is Tiruvannamalai, a town. Knowing that did nothing. Then it put a bewilderment in my mind and drew me over to it, and the moment I came close I saw what it was. The Motionless.
Word for word
It abides as a hill devoid of consciousness. Ah! A wonder — its action is hard for anyone's knowing to know. From my small age that name, Arunachalam, shone in my mind as something exceedingly great, and I did not know its meaning. Even having been made known by someone that it was Tiruvannamalai — when, having caused bewilderment in my mind, it drew me to its side, at this moment of attaining the near side, I saw it as the Motionless.