தன்மையுண்டேன் முன்னிலைப டர்க்கைக டாமுளவாந்தன்மையி னுண்மையைத் தானாய்ந்து தன்மையறின்முன்னிலைப டர்க்கை முடிவுற்றொன் றாயொளிருந்தன்மையே தன்னிலைமை தானிதமு மன்னு
தன்மை உண்டேல் முன்னிலை படர்க்கைகள் தாம் உளவாம் தன்மையின் உண்மையை தான் ஆய்ந்து தன்மை அறின் முன்னிலை படர்க்கை முடிவுற்று ஒன்றாய் ஒளிரும் தன்மையே தன்னிலைமை தான் இதமும் மன்னு
In plain words
Grammar has three persons: I, you, and everything spoken about. Notice the order they depend in. Let the first one stand and the other two follow automatically — you, and the whole world in the third person. So examine the first one. Not argue with it. Look at what it actually is. When it is cut, the other two don't get refuted. They simply have nowhere left to stand — there is no second without a first. And what shines then is not a survivor. It is what you are, and it is the only thing that was ever any good for you.
Word for word
If the first person exists, the second and third persons exist. Investigating the truth of the first person oneself, if the first person is cut off, the second and third persons come to an end, and that state which shines as one is one's own true state, the Self, and the good. Abiding —