இதயமலர்க் குகையகமா யிலகிறையேகுகேசனென வேத்தப் பட்டோன்இதமனைய குகேசன்யானெனுஞ் சோகம்பாவனைதா னின்னுடம்பிற்றிதமுறுநா னெனுந்திடம்போ லப்பியாசபலத்தாலத் தேவாய் நிற்கிற்சிதையுடனானெனு மவித்தை செங்கதிரோன்எதிரிருள்போற் சிதையு மன்றே
இதய மலர்க் குகை அகமா(ய்) இலகு இறைஏ குகேசன் என வே ஏத்தப் பட்டோன் இதம் அனைய குகேசன் யான் எனும் சோகம் பாவனை தான் நின் உடம்பிற்(ல்) திதம் உறு நான் எனும் திடம் போல் அப்பியாச பலத்தால் அத் தேவாய் நிற்கிற்(ல்) சிதையும் உடல் நான் எனும் அவித்தை செங்கதிரோன் எதிர் இருள் போற்(ல்) சிதையும் அன்றுஏ
In plain words
In the cave of the heart-flower, as its very inwardness, the Lord shines; scripture praises Him by the name Guhesa, Lord of the cave. Now hold this: that Guhesa is myself — He am I. Notice how effortlessly certain you already are that you are this body; no one taught you, no one had to convince you. Let practice make the other certainty just as unforced, until you simply stand as that God. Then the belief 'I am this body that decays' will itself decay — the way darkness goes when the red-rayed sun is simply there.
Word for word
The Lord who shines as the very inside of the cave of the heart-flower, He who is praised precisely as 'Guhesa' — the contemplation 'that same Guhesa am I, so'ham' — if, by the force of practice, one abides as that God just as firm as the conviction 'I' that constantly inheres in your body, then the ignorance which says 'I am the perishing body' will perish like darkness before the red-rayed sun, will it not?