In plain words
Whatever a great person does, others follow; whatever standard such a person establishes, the world follows.
Word for word
Whatever the eminent one does, that very thing other people [do]; whatever he makes the standard, the world follows that.
The commentators
Bhagavadgītābhāṣyam
लोकसङ्ग्रहः किमर्थं कर्तव्य इत्युच्यते —
यद्यत् कर्म आचरति करोति श्रेष्ठः प्रधानः तत्तदेव कर्म आचरति इतरः अन्यः जनः तदनुगतः । किञ्च सः श्रेष्ठः यत् प्रमाणं कुरुते लौकिकं वैदिकं वा लोकः तत् अनुवर्तते तदेव प्रमाणीकरोति इत्यर्थः ॥ २१ ॥
In plain words
Why should the world be held together at all? To that, this is the answer:
Whatever a truly outstanding person does, everyone else does too — they follow right behind, matching it exactly. And whatever that person sets up as the standard, whether in ordinary life or in matters of scripture, the world adopts that very standard as its own. That's what it means.
Close to the Sanskrit
For what purpose is the holding-together of the world to be done — thus it is said:
Whatever action the eminent one, the foremost one, practices, does — that very same action the other, the different, the people, perform, following after him. Moreover, whatever standard, worldly or Vedic, that eminent one establishes, the people, follow that — that very same they take as their standard. That is the meaning.
Gītā Vāhini
“కనుక ఈ కాయముతో కర్మ చేయకుండా ఉండిన వారు లోకమునకు రారు, లేరు. వారి వారికి తగిన కర్మలు వారు అప్రమత్తతో నిర్వహించుచు పోయిననే ఈ విశ్వచక్రము నిరాటంకముగా నడువగలదు. బావా! జ్ఞానులు కర్మ యెందుకు చేయవలెనని, నీవూ శంకించ వచ్చును; నీకే కాదు, లోకమున మానవులందరికీ కలుగవచ్చును. ఉత్తమ స్థానమునగల పురుషుల ఆచరణలే సర్వసామాన్యులకు ఆదర్శము. పెద్దవారల, అనుభవజ్ఞులైన వారల కర్మలే ధర్మములు. అట్టివారల బాధ్యతలు కూడా అత్యుత్తమమైనవిగా యుండును. “మేము చేయనక్కరలేదు; మేము అన్నియూ అనుభవించినవారమే. ఆ కర్మలకూ మాకూ సంబంధములేదు. వాటితో పనేమి?” అని పెద్దలు, జ్ఞానులు అయినవారు ఊరకుండిన సామాన్య మానవులైన అజ్ఞానుల గతి యేమైపోవును? అప్పుడు తప్పక ధర్మగ్లాని సంభవించును.”
In plain words
“So there is no one who comes into the world and remains without doing karma with this body; there is no such person. Only if each carries out with vigilance the karmas that befit him can this wheel of the universe run without hindrance. Brother-in-law! You too may doubt why jñānis should do karma. Not you alone: the doubt may arise in anyone in the world. The conduct of those who stand in the highest position is the example for all ordinary people. The karmas of elders, of those who are experienced, are themselves dharmas. The responsibilities of such people, too, are of the very highest kind. If the elders, the jñānis, were to sit idle, saying, “We need not do anything; we have already experienced everything. There is no connection between those karmas and us. What business have we with them?”, what would become of the ajñānis, the ordinary people? Then a decline of Dharma would inevitably occur.”