In plain words
All these are noble, but the jñānin is, in My view, My very Ātma; for, with mind collected, such a one has set out for Me alone as the unsurpassed goal.
Word for word
Exalted indeed [are] all these, but the jñānin [is] the very Self: [that is] My view; for he, with mind collected, has set out for Me alone, the unsurpassed goal.
उदाराः सर्व एवैते ज्ञानी त्वात्मैव मे मतम्आस्थितः स हि युक्तात्मा मामेवानुत्तमां गतिम्
Other commentaries
The commentators
▸Bhagavadgītābhāṣyam
न तर्हि आर्तादयः त्रयः वासुदेवस्य प्रियाः ? न ; किं तर्हि ? —
उदाराः उत्कृष्टाः सर्व एव एते, त्रयोऽपि मम प्रिया एवेत्यर्थः । न हि कश्चित् मद्भक्तः मम वासुदेवस्य अप्रियः भवति । ज्ञानी तु अत्यर्थं प्रियो भवतीति विशेषः । तत् कस्मात् इत्यत आह — ज्ञानी तु आत्मैव न अन्यो मत्तः इति मे मम मतं निश्चयः । आस्थितः आरोढुं प्रवृत्तः सः ज्ञानी हि यस्मात् ‘अहमेव भगवान् वासुदेवः न अन्योऽस्मि’ इत्येवं युक्तात्मा समाहितचित्तः सन् मामेव परं ब्रह्म गन्तव्यम् अनुत्तमां गन्तुं प्रवृत्त इत्यर्थः ॥ १८ ॥
In plain words
So the distressed one and the other two are not dear to Vāsudeva? No. Then what is meant? —
All four kinds of devotees are noble, truly excellent — even the three who fall short of full realization are dear to me. No devotee of mine is ever unloved. But the man of knowledge is dear to me beyond measure, and here's the distinction. Why? Because, in my own settled view, he simply is the Self — not separate from me at all. He has reached, is actively reaching, a state where his mind holds only one thought: 'I myself am nothing other than the Blessed Lord Vāsudeva.' With his mind gathered completely around that one realization, he is journeying straight toward me — the supreme reality, the destination beyond which there is nothing higher.
Close to the Sanskrit
Then are the three, beginning with the afflicted, not dear to Vāsudeva? No; what then? —
Noble, excellent, indeed all these — even the three are dear to me; that is the meaning. For no devotee of mine, of Vāsudeva, is ever not dear. But the man of knowledge is exceedingly dear; that is the distinction. Why is that? Hence he says — the man of knowledge, indeed, is precisely the Self, not other than me; this is my settled view, my conviction. He is one who has attained, is engaged in ascending; for that man of knowledge, because, [reflecting] 'I alone am the Blessed Lord Vāsudeva, I am not other,' in this way, with a unified mind, a composed mind, being so, is engaged in reaching me alone, the supreme Brahman, the destination to be reached, the unsurpassed one. That is the meaning.
▸Gītā Vāhini
జిజ్ఞాసు అనునది “త్రూ పెట్టె (క్యారేజి).” అందులో ప్రయాణము చేయు సాధకుడు దిగనక్కరలేదు కానీ ఆ పెట్టెను మరొక బండికి తగిలింతురు. అట్టి మార్పులుండును. దాని ద్వారా గమ్యమును చేరును. ఇక ఆర్తుడు, అర్థార్థుడు అనునది సామాన్యమైన రైలు బండి. అనగా త్రూ రైలూ కాదు, త్రూ క్యారేజీ కాదు. ఆ బండి పూర్తి గమ్యము వరకూ పోదు. కనుక ఆ బండిలో ఎక్కిన సాధకుడను ప్రయాణీకుడు మధ్య మధ్య బండి నుండి దిగి తరువాత మరొక బండికై కాచుకొని ఉండి, ఆ తరువాత మరొక బండి యెక్కి, దాని ద్వారా గమ్యమును చేరును. ఇందులో ప్రయాణము చేయువారు కొన్ని కష్టములకు, శ్రమలకు గురి కావలసి వచ్చును. అయితే కడకు గమ్యము మాత్రము నలుగురూ చేరుదురు. కానీ కాల కర్మముల వ్యత్యాసము. అందువలననే భగవంతుడు “ఈ నాలుగు విధముల వారూ నా వారే” అని పలుమారులు తెలుపుచుండును. కారణమేమి? గమ్యము ఒక్కటే కనుక. కాన అల్ప వస్తువులను కోరక అది దైవమును కోరుటలో ఆనందము మెండు. “అల్ప వస్తువును కోరే వారు కృపణులు. భగవంతునే కోరు వారు ఉదారులు” అని కూడనూ కృష్ణపరమాత్మ అన్నాడు.
In plain words
The jijñāsu is a “through box (carriage).” The sādhaka who travels in it does not have to get off, but the box is coupled to another train; there are changes of that kind. By that means he reaches the goal. As for the ārta and the arthārthī, theirs is an ordinary railway train: neither a through train nor a through carriage. That train does not run all the way to the goal. So the traveller, the sādhaka, who boards that train gets off it again and again along the way, waits for another train, then boards that other train, and so reaches the goal. Those who travel this way have to go through some hardships and toil. But in the end all four do reach the goal; the difference is one of time and karma. That is why God declares again and again, “These four kinds are all Mine.” Why? Because the goal is one. So the joy lies abundantly in desiring not trifling things but God Himself. Kṛṣṇa Paramātma also said, “Those who desire trifling things are misers; those who desire God alone are the generous.”