In plain words
Those who strive, taking refuge in Me, for Mokṣa from old age and death come to know that Brahman, the whole Adhyātma, and the entirety of Karma.
Word for word
Those who, taking refuge in Me, strive for release from old age and death, they know that Brahman, the whole adhyātma, and karma in its entirety.
जरामरणमोक्षाय मामाश्रित्य यतन्ति येते ब्रह्म तद् विदुः कृत्स्नमध्यात्मं कर्म चाखिलम्
Other commentaries
The commentators
▸Bhagavadgītābhāṣyam
ते किमर्थं भजन्ते इत्युच्यते —
जरामरणमोक्षाय जरामरणयोः मोक्षार्थं मां परमेश्वरम् आश्रित्य मत्समाहितचित्ताः सन्तः यतन्ति प्रयतन्ते ये, ते यत् ब्रह्म परं तत् विदुः कृत्स्नं समस्तम् अध्यात्मं प्रत्यगात्मविषयं वस्तु तत् विदुः, कर्म च अखिलं समस्तं विदुः ॥ २९ ॥
In plain words
And what do they worship for? Here is the answer —
To be free of old age and death — that is what they are after. Taking shelter in Me, the Supreme Lord, holding their minds fixed on Me, they give themselves fully to the effort. And what they come to know is Brahman itself, the Supreme; they come to know, completely, adhyātma — everything that concerns the inward Self; and they come to know karma too, all of it, with nothing left half-understood.
Close to the Sanskrit
For what purpose do they worship? Thus it is said —
For liberation from old age and death: for the sake of liberation from old age and death — taking refuge in Me, the Supreme Lord, with minds concentrated on Me, being so, they strive, that is, they exert effort — those who so strive; they know that Brahman which is supreme; they know entire, complete, adhyātma — the entity whose scope is the inner Self — that they know; and they know karma entire, complete.
▸Gītā Vāhini
“బావా! అర్జునా! జరామరణములనే దుఃఖాల నుండి విముక్తి నొందు నిమిత్తము నన్నాశ్రయించి ఎవడు సాధన చేయునో, వాడు బ్రహ్మనూ, సంపూర్ణమైన అధ్యాత్మికాన్ని, కర్మనూ తెలుసుకొన్నవాడగును. అధిభూత, అధిదైవ, అధియజ్ఞములతో కూడిన నన్ను ఎవరు ఆరాధన చేయునో అట్టివాడు ‘సమాహిత చిత్తవృత్తి’ కలవాడై, దేహము వీడు సమయమునందు కూడనూ నన్ను మరువక చింతించును. ఆ కారణముచే అట్టివాడు నన్నే పొందుచున్నాడు; అనగా నాలో చేరుచున్నాడు.”
“బావా! ముసలితనము, మరణము ఈ రెండు దుఃఖముల నుంచి తప్పించుకొనవలెనని ప్రతి మానవునకూ ఉండును; ఉండవచ్చును. కానీ, అంతమాత్రమున ప్రయోజనమేమి? దానికి అనుకూల ఆచరణ ముఖ్యముగా ఉండవలెను, కదా? నిజముగా అట్టి తీవ్రమైన ఆవేదనతో భగవంతునిపై సర్వ బాధ్యతలను వేసి ఆచరించువాని దుఃఖమును అనుగ్రహ కిరణములతో అంతమొనరింతును. కానీ, దుఃఖ రూపములైన ప్రాపంచిక పదార్థాలను ఆశ్రయించిన అట్టివారి దుఃఖము ఏనాటికీ తీరునది కాదు; మరెవ్వరూ తీర్చలేరు. ‘మాయాపతి’ని ఆశ్రయించక ‘మాయా పదార్థాల’ను ఆశ్రయించినవారికి, దుఃఖము ఎట్లు తీరును? ఆనంద మేవిధమున ప్రాప్తించును? ఈ రెండూ జరుగకున్న ముక్తికి మార్గమేది?” అని కృష్ణుడు పలికెను.
In plain words
“Brother-in-law! Arjuna! Whoever takes refuge in Me and does sādhana in order to gain release from the sorrows of old age and death comes to know Brahman, the whole of adhyātma, and karma. Whoever worships Me together with adhibhūta, adhidaiva and adhiyajña has ‘samāhita citta-vṛtti’, and even at the time of leaving the body thinks of Me without forgetting. For that reason such a one attains Me alone; that is, he enters into Me.”
“Brother-in-law! Every man has, or may have, the wish to escape these two sorrows, old age and death. But what use is that alone? Practice that fits the wish must be there, above all, must it not? Truly, the one who acts with such intense anguish, casting all his responsibilities upon God: his sorrow I bring to an end with the rays of My grace. But those who take refuge in worldly objects, which are the very forms of sorrow: their sorrow will never end, and no one else can end it. For those who do not take refuge in the ‘Lord of Māyā’ but take refuge in the ‘objects of Māyā’, how will sorrow end? How will Ānanda be attained? If these two do not happen, where is the path to Mukti?” So Kṛṣṇa said.