Passage 8
Passages 1–11
భగవత్ విషయమున చిత్తశుద్ధికి ప్రధాన స్థానమిచ్చిననూ, పరిపాలనా పద్ధతికి వర్ణవ్యవస్థ, ఈ కట్టుబాట్లు అత్యవసరము. దీనిని యెంత ద్వేషించి పనికిరాదని పారవేసిననూ ఇది పారిపోవునది కాదు. లోక క్షేమము సర్వులకూ ప్రధాన అంశమే కనుక తొందరపడక విచారణ సలిపి పండితులు, ప్రభువులు, దీనిని ఒక మార్గమునకు తెచ్చుట చాల మంచిది. ఎవరో అన్యాయపరులు వర్ణము పై లేనిపోని దూషణలను రెచ్చగొట్టినంత మాత్రమున బుద్ధిమంతులా విద్యావంతులా, కూడా దానిని బలపరచుట న్యాయమార్గము కాదు. వర్ణము లేదనుటా ఒక వర్ణమే. మతము లేదనుటా ఒక మతమే కదా! ఈ చిన్న విషయమును కూడా యోచించక అన్నియూ తెలిసినవారు కూడా ఈ విషయమున వివేకశూన్యులగుచున్నారన్న ఆశ్చర్యము! ఒక్కొక్క వస్తువునకు కూడా ఒక్కొక్క హద్దు కలదు. ఆ వస్తువులు దానికి నియమించిన హద్దును మీరిన ఆ వస్తువే నాశనమగును. స్వభావ స్వరూపములు ఏకమగుటే వస్తువు యొక్క సత్యము. అట్లుగాక స్వరూపము మాత్రముండి స్వభావము లేకుండిన అది నిత్యవస్తువు కాలేదు కదా! అటులనే ఒక్కొక్క వర్ణమునకు స్వభావమును హద్దులు లేకుండిన ఆ వర్ణము ఏవర్ణముగా నుండును? త్రిశంకు స్వర్గముగా నుండును. లోక సంక్షేమార్థమై భగవంతుడు నియమించిన హద్దులను మహానీయులు తరతరముల నుండి కాపాడుకొని వచ్చుచుండగా నేడు ఈ కలిలో అతి తెలివితేటలు గలవారు దీనిని పనికిరాని పదార్థముగా పారద్రోలుచున్నారు. విచారణచేయక, వివేకముయోచించక బాహ్యదృష్టితో వ్యష్టి భావముతో చూడరాదు. సమిష్టి భావముతో, అంతర్ దృష్టితో, వివేక విచారణలతో పరిశోధించిన పవిత్రత తప్పక పైకి తేలగలదు. పాలలో సర్వ వ్యాపిగా ఉన్న వెన్నను చక్కని పద్ధతితో మర్దన సలిపిన పైకి విడిగా వచ్చు తెలునట్లు నాలుగు వర్ణములందా ఉన్న నాణ్యమైన పవిత్రత వివేకబుద్ధితో విచారణ సలిపిన వివేకవంతునకు తెలియును.
ఇదే వర్ణవ్యవస్థను మరికొంత ముందుకు వేరోక రకమున ప్రచారము సలుపుచుందురు. ఏవిటన్నా, ఒక దేహమందుండిన అంగములవలె ఈ నాలుగు వర్ణములా నాలుగు అంగములుగా నిలచినవి. భగవంతుడను దేహమునందే ఉద్భవించిన అంగములే ఈ వర్ణములు. ముఖమునుండి బ్రాహ్మణులనియూ, భుజములనుండి క్షత్రియులనియూ, తొడల నుండి వైశ్యులనియూ, పాదములనుండి శూద్రులనియూ చెప్పబడుచున్నది. అయితే దీనికి సూక్ష్మార్థము వేరు కలదు. గురువువలె జ్ఞానమును ఉపదేశించుటకు వాక్కువంటివాడు బ్రాహ్మణుడనియూ, భూభారము వహించువాడు బాహాబలుడగు క్షత్రియుడనియూ, శరీరమును నిలబెట్టు తొడలవలె సంఘసాధనమును నిలబెట్టు సమర్థుడు వైశ్యుడనియూ, తిరిగి పని పాటు చేయుటకు పాదములు ఉపయోగముగున్నట్టి కర కృత్యములు చక్కబెట్టువాడు, శూద్రుడనియు భావము. శరీరమునకు ఏ అవయవములు లోటు వచ్చిననూ దానికది కొరతయే అగునట్లు సంఘమునకీ కార్యములు చేయువారిలో నెవరు లోటయిననూ లోపమువచ్చి క్షేమము చెడును. శరీరావయవములు అన్నియూ ఉత్తమములయినట్లు వర్ణములన్నియూ శ్రేష్ఠములయినవే. కాలుచేతులు కడుపుపై కోపించి పనిమానుట వంటిదే సంఘప్రయోజనము. ఒక చక్కెర బొమ్మ నుండి వచ్చిన పదార్థములే కదా! తల గిల్లుకొని నోటిలో వేసుకున్ననూ తీపే, కాలు గిల్లుకొని నోటిలో వేసుకున్ననూ తీపే. అన్నీ ఒక పరమాత్మ దేహమునుండే వచ్చిన ఈ వర్ణములను అంగములు వేరువేరెటుగను? కర్తలు వేరు వేరు కాని రక్తనాళములా, సుఖదుఃఖములా, అందరికీ ఒక్కటే. దేహమంతా సమాన రక్తమే ప్రవహించును కాని చేతులకొక రక్తము, పాదములకొక రక్తమూ, ముఖమునకు మరోక రక్తమూ ప్రవహించదు కదా! ఇది వేద విహితమైన సమానధర్మము కాని కల్పితమైన మానవ నియమములు కావు. కనుక వర్ణవ్యవస్థను అర్థము చేసుకొనక, వాటివలన లోకమునకు అనేక భేదభావములు కలుగుచూ ద్వేషములకు గురియగుచున్నట్లు తలంచుట అజ్ఞానము తప్ప, వేరుకాదు.
వర్ణవ్యవస్థను నిర్మూలము చేసిన లోక క్షేమము కలుగునని వాదించు వారు మాత్రమే లోక క్షేమమును కోరుచున్నారనీ వారు భావింతురు కాబోలు; వర్ణవ్యవస్థ మంచిదని వాదించువారు లోకమునకు హానికోరువారనీ వారి ఉద్దేశ్యమైయుండవచ్చును. ఇవి రెండునా భ్రమలే. వర్ణవ్యవస్థను వ్యతిరేకించువారి కంటే వర్ణవ్యవస్థను కాపాడవలెనను వారలలోనే లోకక్షేమము నిండుగా దండిగా నుండును. అది వారు తెలిసికొనలేకున్నారు. ఏదో వర్ణవ్యవస్థను నిర్మూలము చేసిన మేము దేశాన్ని కాపాడిన వారగుదుమని భ్రాంతి చెందుచున్నారు. అది అమాయకపు తృప్తి. వర్ణవ్యవస్థను వ్యతిరేకించువారు కాని, పోషించవలెనన్న వాంఛకలవారు కాని, చక్కగా విచారణ సలిపి, మంచి చెడ్డలు స్పష్టముగా తెల్పి తదుపరి పరిపాలించుటలో, పాడుచేయుటలో చూచుకొనవచ్చును. కాని, ఊరికే విషయము తెలియని వాదనలలో విపరీతార్థములు చెలరేగించిన వింతమార్పు కలుగును. ద్వేషము పెరుగును. అది ఎవ్వరికీ క్షేమము కాదు. ఎండమావుల జలమును భ్రాంతిచేత తరుముకొని పోయినట్లు సర్వమూ సమానమను భ్రాంతితో సర్వులకూ అసాంతిని కలిగించుచున్నారు. ప్రజా ప్రతినిధులయిన పండితులనూ, అనుభవజ్ఞులయిన పెద్దలను చేరి పరిపాలకులు పరిశోధనలు సలుపుట చాల మంచిది. కాని, వీటి విషయమే తెలిసికొనక బాహ్యాకర్షణే ప్రధానముగా పట్టుకొని ఇందులో ఏదో విషయమున్నదని అరరింపుట అవివేక లక్షణము. పరిపాలకులకు, పండితులకు ప్రజాక్షేమమే ప్రధానము. అసలు ఈ వర్ణములు అందరి క్షేమమునకే అవతరించినవి. దీనిని వినియోగించు విధానములు అనుభవజ్ఞుల ద్వారా యోచించక, ఆచరించక, ఇన్ని అపోహలకు దారి తీసినది. ఒక చిన్న ఉదాహరణము యోచించుడు. ఇప్పుడు పరదేశీయులు లక్ష్యముందని చంపే బాంబులు తయారుచేసినారు. అవి చెడ్డవనే తెలుసు. వాటికి ప్రభుత్వమే అనేక విధముల తోడ్పడుచున్ననూ చేసిన శాస్త్రజ్ఞుడు తెలివి తేటలు గలవాడైననూ వినియోగించే విషయమున తిరిగి ప్రభుత్వపు అనుమతి అవసరము కదా! చెడ్డవాటికి ప్రభుత్వము సర్వసహాయము చేసిననూ అది అవసరమును బట్టి వినియోగించవలెనే కాని చేసినవి కదా అని ఇష్టమొచ్చినట్లు ఉపయోగించిన అందరికీ ప్రమాదమే! లోకమున అరాచకము సంభవించినప్పుడు ఆత్మ రక్షణ కొరకు వారి వారి దేశ రక్షణ కొరకు వాటిని ఉపయోగింతురే కాని లోకమునే నాశనము చేయవలెనను దృష్టి కాదు కదా!
అట్టే వర్ణములను తీక్షణమైన రక్షణలను, వారి వారి కర్తవ్యములను కొనసాగించి దేశమును రక్షించునట్టి ఆయుధములనే భావించవలెను. వాటిని ఏయే విధముగా క్రమము తప్పక వినియోగింతుమో, భద్రపరతుమో అట్టే వాటిని ఆచరించి భద్రపరచవలెను. కాని వాటిని హద్దు పద్దు లేక ఇష్టమొచ్చినట్లు ఉపయోగించుటచే ఇంతటి అరాచకములకు గురి అయునది. కనుక పూర్వపురుషులు, మహారాజులు, ఉత్తమ పండితులు, అనుభవజ్ఞులైన మహానుభావులు దీర్ఘనేత్రి పవిత్రముగా వాటి గురించి ఇంతకాలమూ కాపాడుకొని వచ్చిరో ఒకసారి యోచించిన అది మంచిదా చెడ్డదా అని బుద్ధిమంతులకు గోచరము కాగలదు. అవి లోకమునకు అపకారమే చేయునవైన వారల కేమి తెలివి లేకనా, లేక ఇప్పటి కాలపు చదువుల సంధులు లేకనా? అసలు అమాయకులా? కాదు, కాదు. వారి తెలివితేటలు, వారి బుద్ధికుశలతలు, వారి ఆత్మవిద్యలు, వారి పరిశోధనాబలములా ఇప్పటివారలలో వెతికిననూ కోటికొక్కరు చిక్కరు. వారు కందమూలాదులు భక్షించి, కాయకష్టములు సలిపి, లోకక్షేమమును ప్రాణముగా భావించి తమ తమ సర్వశక్తులనూ ధారపోసిన మహాత్మాగులు, యోగులు, యోధులు. నిజమైన దేశక్షేమమును కోరి, ఆశించి అన్ని విధములా ఢీకొట్టిన మహాబుజులు. ఇప్పటి వారల వలె మాటలతో క్షేమమును కోరుచూ చేతలతో అంతా నాశనమే చేయుట పూర్వీకులకు తెలియని విద్య. ఇట్టివే నేటి నూతన భావములు, నవీన ఫ్యాషన్లు; వీ ఫ్యాషన్లు గాలి మేడలు. అవి వారికే తెలియును తప్ప, అన్యులకు అర్థము కాదు. ఒక వైపు కట్టుచూ వచ్చుచుండిన మరోకవైపున కూలుచూ వచ్చుచుండును; ఊహా మేడలు.
జీవునకు దేహమెట్లు ప్రధానమో దేశమునకు దేశమెట్లు ప్రధానము. దేశమునందలి ఏ భాగమున ఏమి జరిగిననూ జీవునకెట్లు సంబంధమో, దేశమున ఏ భాగమున ఏమి ప్రమాదము జరిగిననూ దేశానికట్లే సంబంధించి యుండును. దేశములోని స్వరూపములా ఎట్లు క్షేమముగా నుండుకోరుదుమో, దేశములో సర్వ ప్రాంతములా అంత క్షేమముగా నుండవలెనే దేశపు భావము. దేశమంతా దేశపు దేహమయినప్పుడు, తన అంగముల నాశనము దైవము కోరుకొనునా? దైవ విషయమున సర్వులూ సమానులే. దైవమును పొందే విధానమున సర్వులకూ అధికారమున్నది. కాని ఏ యే అవయవములు ఏయే కర్తలు చేసి తమ తమ కర్తవ్యమును జరుపవలెనో ఆయా అవయవములు అట్లు చేయవలెను. అట్లే ఆయా వర్ణములవారు తమ తమ హద్దులను దాటక తమ తమ కర్తవ్యములను సలిపి దేశ క్షేమమునకు పాటు పడవలెను. దేశమునకెట్లు అన్ని భేదములున్నవో అట్లే దేశమునకు వర్ణములు, అన్ని భేదములు. అట్లుగాక వ్యాపారము చేయువారే అందరూ ఉండిన కొనువారెవరు? అందరూ యుద్ధము చేయువారే ఉండిన వారికి తగిన తిండి, తీరములు సరఫరా చేయువారెవరు? అందుకనే ఒకరు ఒక వర్ణమును వర్ణమును నియమించుకొని, వారి వారి పనులు వారు చేయుచూ, తమ తమ కర్తలన్నియూ దేశ రక్షణ నిమిత్తమని భావించుట చాల ఉత్తమ మార్గము. చేయవలసినది ఎన్నియో ఉండగా అనవసరముగా వర్ణములను అడ్డుపెట్టుకొని మనలో మనము యుద్ధము చేయుచున్నాము. మన మన దేశములనే హద్దులో పెట్టుకొలేని వారలము, ఇక దేశమునేమి హద్దులో ఉంచగలము? వర్ణకలహములు మాని దేశ క్షేమమును యోచించుట మంచిది. ఇంతకాలమూ మన పూర్వీకులు ఎట్లు కాపాడుకుంటూ వచ్చిరో అటులనే నేడునా మన వర్ణములను కాపాడుకొనుట దేశమునకే పరమ శ్రేయస్సు.
ఈ వర్ణవ్యవస్థలో పరమాత్ముడు ఎట్టి పక్షపాతమూ చేయలేదు. అతనిలో అట్టి గుణమేలేదు. భగవంతునికి కూడా ఈ భేదముందని కొందరు తలంతురు. అతనిలో భేదము ఏ కొసనూ లేదు. చక్కెరముద్ద వంటి చల్లనివాడు, తియ్యనివాడు దేవుడు. సర్వభేదములు, బాధలూ, అనాత్మ భావముగల జీవుల కల్పనలేకాని దేవుని కల్పనలు కావు. ఉదాహరణమున కొక విషయము యోచింతుము: ఒక తల్లికి నలుగురు పిల్లలు కలరు. నలుగురూ ఒకే తల్లి గర్భము నుండి జన్మించినవారే! కాని, తొట్టిలో పరుండబెట్టిన బిడ్డ యోగక్షేమములు చూచినట్లు మిగిలిన పిల్లలను ఆ తల్లి చూడదు. అంతేకాదు, పిల్లల వయస్సుననుసరించి కాల కాలములకూ తగిన ఆహార సదుపాయములు తల్లియే గమనించుచుండును. మిగిలిన ముగ్గురు బిడ్డలు వచ్చి అడిగిననే అన్నము పెట్టును. ఆటబొమ్మలిచ్చును. అంతమాత్రము చేతనే తల్లి భేదబుద్ధిగలదని కాని, తన ప్రేమంతా కడగొట్టు బిడ్డపై నుంచదని కాని చెప్పుటకు వీలులేదు కదా! బిడ్డ యొక్క శక్తి సామర్థ్యములనూ, పరిస్థితులనూ బట్టి తల్లి యెట్లు మెలగునో అటులనే లోకమంతా తనవారైనప్పటికీ, అందరూ తన సంతతే అయినప్పటికీ ఒక్కొక్కరి శక్తి సామర్థ్యములను బట్టి ఒక్కొక్కరి రక్షణ బాధ్యతను దేవుడు నియమించినాడు. అట్టి నిష్పాక్షికమైన, నిర్దోషమైన, నిరాడంబరమైన నిత్యానందునిపై నిందలు మోపుట సూర్యునిలో చీకటిని వెతుకుటవంటిది. తన కిరణములు పడిన వెంటనే చీకటి పలాయనముచెందే. అట్టిది ఇక తనలో చీకటి నిలుచుటకు వీలుగునా! ఇది ఎంత అజ్ఞానము! ఇట్టివారలను సూర్యుని విషయమే తెలియని వారనవచ్చును.
అసలు ఆధ్యాత్మిక దృష్టిలో ఈ వర్ణములను మరోక రీతిగా భావించవలసియుండును. బ్రహ్మనిష్ఠగలవాడే బ్రాహ్మణుడు. అనిత్య పక్షమును భక్షించువాడే క్షత్రియుడు. సదా సత్యాచారము చేయజాలేది వ్యవసాయాత్మిక బుద్ధిగలవాడే వైశ్యుడు. కర్త, నిష్ఠా సత్యాచరణను సలుపువాడే శూద్రుడు. మానవత్వము పొందుటకు ఈ నాలుగు వృత్తులు అత్యావశ్యకము.
ఇక విషయమునకు దిగుదుము! కృష్ణపరమాత్మ అర్జునుని పిలిచి ఇట్లు చెప్పెను. “బావా! గుణకర్మ విభాగమును బట్టి నాచే నాలుగు వర్ణములు సృజింపబడినవి. వాటికి నేనే కర్తనయుండినయూ, ఆ కర్తనే తత్త్వ దృష్టితో చూచిన జ్ఞానమైన కర్త, చైతన్య ఆత్మను బంధింపజాలదు. ఆత్మ స్వయముగా అసంగము. నేను చేయుచున్నాను అనుభవానము కాని, అహంకార మమకారములు కాని లేవు. అందువలననే ఈ జగద్వృత్తి స్థితిలయ రూపమగు కర్మము నన్ను ఏ మాత్రమూ బంధించలేదు. అభిమాన మమకారములు అజ్ఞానుల లక్షణములు. అట్టివానినే కర్మలు బంధించును. వ్యವಹార దృష్టిని బట్టి నేను కర్మలు చేయువానివలె లోకులకు తోచుచున్ననూ వాస్తవానికి నేను అకర్తను. బావా! ఇంతేకాదు, ఈ కర్మలు ఇంటటితో వదులునవి కావు. కర్మలవలన ఫలమును, ఫలాపేక్ష వలన వాసనలనూ; వాసనల వలన జన్మలూ ఎత్తవలసి వచ్చును. ఆ జన్మలో తిరిగి కర్మ, ఫలాపేక్ష, వాసనా, తిరిగి జన్మ, ఈ విధముగా జననమరణముల బారిన పడి తప్పించుటగును. కర్త అనునది ఒక పెద్ద సుడిగుండము. అది తిప్పి తిప్పి అడుగునకు తీసుకొని పోవును. అర్జునా! మరోక విషయమును అతిజాగ్రత్తగా వినుము! కర్మకు బంధించునట్టి శక్తి సామర్థ్యములు లేవు అది స్వయముగా బంధించలేదు. కాని నేను ఈ కర్మ చేయుచున్నాను అభిమానమూ, ఫలమునందలి ఆశయూ, బంధనకు ముఖ్య కారణములగుచున్నవి. ఉదాహరణమునకు, ఒకటి చేరినప్పుడే సున్నకు విలువ కదా! అటులనే కర్తృత్వము అంకె వంటిది, కర్మలు సున్నల వంటివి. కాని, అంకెలయిన కర్తృత్వము వలననే బంధనలు ఏర్పడుచున్నవి. కనుక, బావా! అభిమానమును వదలిన కర్మ నిన్నేమి బాధించదు. అకర్తలనునవి నిష్క్రియాత్మక పక్షముననియూ అందురు. వీటినే సులభముగా ఫలాపేక్ష లేక చేసిన కర్మలు వాసనా రూపమున పరిణమించవు, ఎప్పుడూ వాసనలు లేవో అప్పుడు పునర్జన్మము కూడా ఉండదు. ఇట్టి పవిత్రమైన విచారణలు దీక్షతో సలిపి పూర్వము ముముక్షువులు కర్మలు సలిపిరి. అట్టి ముముక్షువులు తాము కర్తలమని కాని, భోక్తలమని కాని తలంచలేదు. సర్వమునకూ కర్త భగవంతుడే అనియూ, ఇవి కేవలము స్వహార మాత్రము అనియూ తలంచెదవారు”.
“బావా! నీవును అటులనే తలంచి కర్మలు చేయుము. అట్లు చేసిననే నీకు తప్పక చిత్తశుద్ధి కలుగును. ఇంతియే కాక ఈ కర్మలయందే కర్మ, అకర్మలున్న నేమియో నీకు తెలుపెదను వినుము”.
“ఈ కర్మ, అకర్మల విషయమున అర్థముకాని ఆవేదనతో అనేకమంది తికమకలు పడుచున్నారు. దీని సత్యము అందరికీ అంత సులభముగా బోధపడదు. స్వధర్మములే కర్మలనియూ, ఆత్మజ్ఞానముతో చేయు కర్మలు వికర్మలనియూ తలంతురు. ఏ కర్మలయిననూ సరే అజ్ఞానముతో చేసిన కర్తకు ఎంత శ్రమ పడిననూ అది క్లేశమునే కలిగించును. కాని శాంతిని చేకూర్చదు. కర్మయందు అకర్మను, అకర్మయందు కర్మను చూచుటే బుద్ధిమంతుడైన మానవుని లక్షణము. ఇక్కడ కర్మలు మూడని భ్రమింతురు! ఏమనగా; కర్మ, వికర్మ, అకర్మలని. కాని వికర్మ కర్మయందే మిళితమయి ఉన్నందున వికర్మను ప్రత్యేకించి యందులో ఉపయోగించలేదు. కర్మలు చేయదగినవనియూ వికర్మలు చేయరానివనియూ, అకర్మలనునవి నిష్క్రియాత్మక పక్షముననియూ అందురు. వీటినే సులభముగా అర్థమగునట్లు చెప్పవలెనన్న, దేహము, ఇంద్రియములు, ప్రాణము, బుద్ధి, మనస్సుల యొక్క వ్యాపారములన్నియూ కర్మలనియూ, ఇక అకర్మయన్న కర్మలు చేయకుండుట అని కూడనూ, ఒక అర్థము అకర్మయన్న ఆత్మస్థితియనే సరియైన అర్థము. అది ఆత్మయందారోపించబడినది” అని భగవానుడు కర్మాకర్మలను విశదీకరించెను.
ఎటులన ప్రయాణీకులు ఒక బస్సునందో, రైలునందో, పడవనందో ప్రయాణము సలుపుచుండిన గట్టునయున్న చెట్టూ, గుట్టులూ, కదలకుండిననూ అవి ప్రయాణము చేయుచున్నట్లును ప్రయాణము చేయుచున్నవారు నిలిచినట్లునూ కనిపించును, తెలియించును. రథము తన కదలిక వలన వృక్షములందు, గుట్టలయందా గమనక్రియ నారోపించును. అట్లే శాశ్వత సంసారములేని మూఢబుద్ధివయగు ఆత్మయందు దేహేంద్రియాదుల కర్మమును ఆరోపించుచున్నాడు. ఆత్మ అకర్త అనెడు అనుభవమును పొందుటే నిజమయిన అకర్మ; అంతేకాని బాహ్యవ్యాపారమందు కర్మలను వదలినంత మాత్రమున అకర్తయనుకొనుట చెల్లదు. బాహ్యమున కర్మల నాచరించక ఎప్పుడున ఉండలేడు. ఇది సాధ్యము కాదు.
1In matters of spiritual life, Citta-śuddhi has the foremost place; in matters of social administration, an ordered division of functions and the disciplines attached to it are necessary. One may dislike such an arrangement and try to throw it away, but the need for ordered responsibility does not disappear. Since the welfare of all is the real concern, it is better that thoughtful scholars and responsible leaders examine the matter calmly and bring it into a sound form. If some people have misused varṇa or provoked unjust accusations around it, educated and discerning people should not merely intensify the confusion. Even the declaration “there is no varṇa” becomes, in practice, another social position; just as “there is no religion” itself becomes a kind of creed. Every thing has its proper limits, and when its nature and function are torn apart, it loses its integrity. So too a varṇa without any corresponding disposition, discipline, or boundary becomes something suspended between categories. The elders preserved these functional limits over generations for the welfare of society. They should not be judged only from an outer and individualistic viewpoint. If examined with discrimination, inward vision, and concern for the whole, whatever purity lies in the underlying principle can be brought to light—just as butter already present throughout milk becomes visible when the milk is properly churned. 2Another explanation compares the four varṇas to the limbs of a single body—the body of Bhagavān. The Brāhmaṇa is compared with the mouth, because speech communicates knowledge like a Guru; the Kṣatriya with the arms, because strength bears the burden of protection; the Vaiśya with the thighs, because productive capacity supports society; and the Śūdra with the feet and hands of service, because practical work carries the whole structure forward. If any organ is missing, the body is diminished; if any necessary function is absent from society, social well-being suffers. Just as every organ of the body has value, every social function has value. If hands or feet angrily refuse to work because the stomach receives nourishment, the whole body suffers. A figure made of sugar is sweet whether one tastes its head or its foot. In the same way, all arise from the one Paramātma. Their functions may differ, but life, pain, joy, and the essential human reality are shared. The same blood flows through the whole body; there is not one blood for the hand and another for the foot. This is presented as a principle of interdependence, not as a licence for hatred or contempt. 3Those who argue that abolishing the varṇa system alone will secure the welfare of the world may suppose that only they desire the common good, and that anyone who speaks for preserving its underlying order wishes harm. Both assumptions are mistaken. The real question is not which side can shout more loudly, but what genuinely serves society. Those who oppose the system and those who wish to preserve it should both enquire carefully, identify what is good and what is harmful, and then decide what should be sustained and what should be corrected. Argument without understanding breeds distorted meanings and hatred. That brings welfare to no one. Leaders should seek the counsel of learned and experienced people and investigate patiently. The original purpose of the fourfold division, the text insists, was the welfare of all. Confusion arose because its right use was not understood or practised. Consider even a bomb capable of killing lakhs of people. Scientists may create such a weapon with the support of governments, but that does not give anyone the freedom to use it whenever and however he pleases. Its use is placed under authority and restraint. A weapon employed for the protection of oneself or one’s country is one thing; to use the same power recklessly for destruction is another. The fault therefore lies not merely in the existence of an instrument or capacity, but in the purpose, discrimination, and discipline with which it is used. 4Thus the varṇas are compared to instruments of protection: each has its duty, and each must be used within proper limits. Disorder arises when boundaries and responsibilities are ignored and people use an institution as they please. Were the elders, kings, scholars, and men of experience who upheld such arrangements all without intelligence or learning? Were they innocent fools who understood nothing? No, no. Among people today, perhaps one in a crore may equal the keenness of their intelligence, their power of enquiry, or their grounding in Ātma-vidyā. Many of them lived simply, sustaining themselves even on roots and tubers, labouring greatly and pouring their strength into Loka-kṣema. Today people may speak constantly of the welfare of the world while their conduct moves in the opposite direction. New fashions of thought are erected like castles in the air: while one side is being built up, another side is already collapsing. Therefore a structure should be judged by its purpose, discipline, and fruits, not merely dismissed because it is old or praised because it is new. 5Just as the body is vital to an embodied being, the whole land is one body for a nation. Harm to any part concerns the whole. If the country is one body, would the Divine wish one of its limbs destroyed? Before God all are equal, and all have the right to seek God. Yet, as each bodily organ performs the function appropriate to it, each social function must carry its responsibility for the welfare of the whole. If everyone were engaged only in trade, who would buy and who would fulfil the other needs of society? If everyone were a warrior, who would provide food and the other necessities of life? The better way, the text says, is for people to perform their allotted work while understanding all work as service to the protection and welfare of the country. Rather than fighting among ourselves over varṇa, we should seek the welfare of the whole. 6Paramātma shows no partiality in this arrangement; partiality is not in His nature. Some imagine that God Himself creates divisions, but there is no such division in Him. God is cool and sweet like a lump of sugar. Divisions, wounds, and feelings of separateness arise in beings caught in anātma-bhāva, not in God. Think of a mother with four children. All were born from the same womb, yet she does not care for an infant in the cradle in exactly the same way as for the older children. She gives each the food and care suited to age and capacity. This does not mean that her love is divided or that she loves only the youngest. In the same way, though the whole world is His and all are His children, God assigns responsibilities in keeping with differing capacities and circumstances. To accuse the impartial, stainless, ever-blissful One of prejudice is like searching for darkness in the sun. Where the sun’s rays fall, darkness flees; how could darkness abide in the sun itself? 7From the spiritual standpoint, the four varṇas can be understood in yet another way. One established in Brahman is the true Brāhmaṇa. One who destroys the hold of the impermanent is the true Kṣatriya. One endowed with a purposeful, truth-directed intelligence that cultivates right living is the true Vaiśya. One who faithfully carries out disciplined action in truth is the true Śūdra. These four modes of disciplined life, the text says, are necessary for the flowering of full humanity. 8Returning to the Gītā, Kṛṣṇa tells Arjuna: “Bāvā! The four varṇas were brought forth by Me according to the divisions of guṇa and karma. Though I am their source, know Me, in truth, as the non-doer. Conscious Ātma is never bound by action; Ātma is by nature asaṅga, unattached. I have no egoistic feeling ‘I am doing this,’ no ahaṅkāra or mamakāra; therefore the vast activity of creation, sustenance, and dissolution does not bind Me. Egoistic identification and possessiveness belong to ignorance, and it is they that bind a person to karma. From the standpoint of worldly appearance I seem to act, but in truth I am Akartā, the non-doer. Listen carefully: karma itself has no power to bind. The bondage comes from the feeling ‘I am the doer’ and from craving for the fruit. Just as a zero acquires numerical value only when joined to a digit, actions become binding through the digit of kartṛtva, doership. Renounce that identification and action cannot injure you. Actions performed without desire for fruit do not harden into vāsanās; where there are no binding vāsanās, there is no compulsory rebirth. The mumukṣus of old acted with this understanding. They did not think ‘I am the doer’ or ‘I am the enjoyer’; they knew Bhagavān alone as the true Karta and regarded their own activity merely as an instrument of His work.” 9“Bāvā! Act with that same understanding. Then Citta-śuddhi will surely arise in you. Listen further, and I shall explain what karma and akarma truly mean within action itself.” 10“Many are bewildered by karma and akarma because their truth is subtle. Svadharma expressed in action is called karma; action illumined by Ātma-jñāna is spoken of in another sense as vikarma. Whatever the outward action, if it is performed in ignorance it brings strain and bondage, not peace. To see akarma in karma and karma in akarma is the mark of discriminating wisdom. People speak of three—karma, vikarma, and akarma—but vikarma is treated within the field of karma and is not always separately named. In a practical sense, karma is what ought to be done, vikarma what ought not to be done, and akarma is non-action. Yet its deeper meaning is the state of Ātma, which is actionless even while body, senses, prāṇa, buddhi, and manas carry on their respective activities.” Thus Bhagavān clarified karma and akarma. 11Passengers in a bus, train, or boat may see stationary trees and hills appear to move while they themselves seem still. The motion of the vehicle is superimposed upon the landscape. In the same way, the activities of body and senses are superimposed upon Ātma, which is in truth changeless and free of saṁsāra. To realise directly that Ātma is Akartā—the non-doer—is true akarma. Merely abandoning outward work does not make one a non-doer. No embodied person can remain forever without outward activity; such a notion is not practicable.