Vālmīki Rāmāyaṇa · The Wrath of Durvāsas
Tap a verse for its meaning
- 1तथा तयोः संवदतो भगवानृषिः ।रामस्य राजद्वारमुपागमत् ॥
- 2सो ऽभिगम्य तु मुवाच ।रामं दर्शय मे शीघ्रं पुरा मे ऽर्थो ऽतिवर्तते ॥
- 3मुनेस्तु भाषितं श्रुत्वा लक्ष्मणः ।अभिवाद्य महात्मानं वाक्यमेतदुवाच ह ॥
- 4किं कार्यं ब्रूहि भगवन्को वा ऽर्थः किं करोम्यहम् ।व्यग्रो हि राघवो ब्रह्मन्मुहूर्तं प्रतिपाल्यताम् ॥
- 5तच्छ्रुत्वा ।उवाच लक्ष्मणं वाक्यं निर्दहन्निव चक्षुषा ॥
- 6अस्मिन्क्षणे मां रामाय ।अस्मिन्क्षणे मां सौमित्रे न निवेदयसे यदि ॥
- 7विषयं त्वां पुरं चैव राघवं तथा ।भरतं चैव सौमित्रे युष्माकं या च ॥
- 8न हि शक्ष्याम्यहं भूयो मन्युं धारयितुं हृदि ।तच्छ्रुत्वा घोरसङ्काशं वाक्यं तस्य महात्मनः ।चिन्तयामास मनसा तस्य वाक्यस्य निश्चयम् ॥
- 9एकस्य मरणं मे ऽस्तु मा भू ।इति बुद्ध्या विनिश्चित्य राघवाय न्यवेदयत् ॥
- 10लक्ष्मणस्य वचः श्रुत्वा रामः कालं विसृज्य च ।निस्सृत्य त्वरितं राजा अत्रेः पुत्रं ददर्श ह ॥
- 11सो ऽभिवाद्य महात्मानं ज्वलन्तमिव तेजसा ।किं कार्यमिति काकुत्स्थः कृताञ्जलिरभाषत ॥
- 12तद्वाक्यं राघवेणोक्तं श्रुत्वा प्रभुम् ।प्रत्याह रामं दुर्वासाः श्रूयतां ॥
- 13अद्य समाप्तिस्तपसो मम ।सो ऽहं भोजनमिच्छामि यथासिद्धं तवानघ ॥
- 14तच्छ्रुत्वा वचनं राजा राघवः ।भोजनं मुनिमुख्याय यथासिद्धमुपाहरत् ॥
- 15स तु भुक्त्वा मुनिश्रेष्ठस्तदन्नममृतोपमम् ।ति सम्भाष्य स्वमाश्रममुपागमत् ॥
- 16तस्मिन् गते मुनिवरे स्वाश्रमं ।संस्मृत्य ततो दुःखमुपागमत् ॥
- 17दुःखेन च स्मृत्वा तद्घोरदर्शनम् ।अवाङ्मुखो दीनमना व्याहर्तुं न शशाक ह ॥
- 18ततो बुद्ध्या विनिश्चित्य कालवाक्यानि राघवः ।नैतदस्तीति निश्चित्य तूष्णीमासी ॥