புண்ணிய புராதன புதுப்பூங் கொன்றைக்கண்ணி வேய்ந்த கைலை நாயககாள கண்ட கந்தனைப் பயந்தவாளரி நெடுங்கண் மலையாள் கொழுநபூத நாத பொருவிடைப் பாகவேத கீத விண்ணோர் தலைவமுத்தி நாயக மூவா முதல்வபத்தியாகிப் பணைத்தமெய் யன்பொடுநொச்சி யாயினுங் கரந்தை யாயினும்பச்சிலை இட்டுப் பரவுந் தொண்டர்கருவிடைப் புகாமற் காத்தருள் புரியும்திருவிடை மருத திரிபு ராந்தகமலர்தலை உலகத்துப் பலபல மாக்கள்மக்களை மனைவியை ஒக்கலை ஒரீஇமனையும் பிறவும் துறந்து நினைவரும்காடும் மலையும் புக்குக் கோடையில்கைம்மேல் நிமிர்த்துக் காலொன்று முடக்கிஐவகை நெருப்பின் அழுவத்து நின்றுமாரி நாளிலும் வார்பனி நாளிலும்நீரிடை மூழ்கி நெடிது கிடந்தும்சடையைப் புனைந்துந் தலையைப் பறித்தும்உடையைத் துறந்தும் உண்ணா துழன்றும்காயுங் கிழங்குங் காற்றுதிர் சருகும்வாயுவும் நீரும் வந்தன அருந்தியுங்களரிலுங் கல்லிலுங் கண்படை கொண்டும்தளர்வுறும் யாக்கையைத் தளர்வித்தாங்கவர்அம்மை முத்தி அடைவதற் காகத்தம்மைத் தாமே சாலவும் ஒறுப்பர்ஈங்கிவை செய்யாது யாங்கள் எல்லாம்பழுதின் றுயர்ந்த எழுநிலை மாடத்துஞ்செழுந்தா துதிர்ந்த நந்தன வனத்துந்தென்றல் இயங்கும் முன்றில் அகத்துந்தண்டாச் சித்திர மண்டப மருங்கிலும்பூவிரி தரங்க வாரிக் கரையிலும்மயிற்பெடை ஆலக் குயிற்றிய குன்றிலும்வேண்டுழி வேண்டுழி ஆண்டாண் டிட்டமருப்பின் இயன்ற வாளரி சுமந்தவிருப்புறு கட்டில் மீமிசைப் படுத்தஐவகை அமளி அணைமேல் பொங்கத்தண்மலர் கமழும் வெண்மடி விரித்துப்பட்டின்உட் பெய்த பதநுண் பஞ்சின்நெட்டணை யருகாக் கொட்டைகள் பரப்பிப்பாயல் மீது பரிபுரம் மிழற்றச்சாயல் அன்னத்தின் தளர்நடை பயிற்றிப்பொற்றோ ரணத்தைச் சுற்றிய துகிலெனஅம்மென் குறங்கின் நொம்மென் கலிங்கம்கண்ணும் மனமுங் கவற்றப் பண்வரஇரங்குமணி மேகலை மருங்கில் கிடப்பஆடர வல்குல் அரும்பெறல் நுசுப்புவாட வீங்கிய வனமுலை கதிர்ப்பஅணியியல் கமுகை அலங்கரித் ததுபோல்மணியியல் ஆரங் கதிர்விரித் தொளிர்தரமணிவளை தாங்கும் அணிகெழு மென்தோள்வரித்த சாந்தின்மிசை விரித்துமீ திட்டஉத்தரீ யப்பட் டொருபால் ஒளிர்தரவள்ளை வாட்டிய ஒள்ளிரு காதொடுபவளத் தருகாத் தரளம் நிரைத்தாங்கொழுகி நீண்ட குமிழொன்று பதித்துக்காலன் வேலும் காம பாணமும்ஆல காலமும் அனைத்தும்இட் டமைத்தஇரண்டு நாட்டமும் புரண்டுகடை மிளிர்தரமதியென மாசறு வதனம் விளங்கப்புதுவிரை அலங்கல் குழன்மிசைப் பொலியும்அஞ்சொல் மடந்தையர் ஆகந் தோய்ந்துஞ்சின்னம் பரப்பிய பொன்னின் கலத்தில்அறுசுவை அடிசில் வறிதினி தருந்தாதாடினர்க் கென்றும் பாடினர்க் கென்றும்வாடினர்க் கென்றும் வரையாது கொடுத்தும்பூசுவன பூசியும் புனைவன புனைந்தும்தூசின் நல்லன தொடையிற் சேர்த்தியும்ஐந்து புலன்களும் ஆர ஆர்ந்தும்மைந்தரும் ஒக்கலும் மகிழ மனமகிழ்ந்துஇவ்வகை இருந்தோம் ஆயினும் அவ்வகைமந்திர எழுத்தைந்தும் வாயிடை மறவாதுசிந்தை நின்வழி செலுத்தலின் அந்தமுத்தியும் இழந்திலம் முதல்வ அத்திறம்நின்னது பெருமை அன்றோ என்னெனின்வல்லான் ஒருவன் கைம்முயன்று எறியினும்மாட்டா ஒருவன் வாளா எறியினும்நிலத்தின் வழாஅக் கல்லேபோல்நலத்தின் வழார்நின் நாமம்நவின் றோரே.
In plain words
O Holy One! O Ancient One! O Lord of Kailai, who wear a wreath of new-flowering koṉṟai! O you of the dark throat! O husband of the mountain woman with bright, red-lined long eyes, who bore Kantaṉ! O Lord of the pūtam! O rider of the fighting bull! O you sung in the Veda! O head of the sky-dwellers! O Lord of mutti! O ageless First One! Your servants, with true love grown full and turned to devotion, offer green leaves, be it nocci or be it karantai, and praise you, and you guard them in grace from entering the womb. O you of Tiruviṭaimarutu! O destroyer of the three cities! In this wide world many, many people leave children and wife and kin, renounce house and other things, and go into forests and mountains beyond imagining. In the hot season they raise their hands up, bend one leg, and stand amid the five kinds of fire. In the days of rain and in the days of pouring dew they sink into water and lie there long. They dress their matted hair, they pluck the hair from their heads, they renounce clothing, they wander without eating. They eat what comes, unripe fruit and roots and leaves the wind brings down, air and water. They sleep on salt waste and on stone. They wear down the body that wears down of itself. So, to reach mutti in the life beyond, they torment themselves greatly. Here, we did none of these things. We all lived in flawless, lofty mansions of seven storeys, in pleasure groves where rich pollen falls, in courtyards where the south wind moves, beside painted halls that never fail, on the shores of the sea whose waves spread flowers, on hills built for peahens to dance on. Wherever we wanted, wherever we wanted, couches were placed for us here and there, made of ivory and borne on lions, a delight to lie on. On them were laid five kinds of bedding, swelling on the pillows. White cloth fragrant with cool flowers was spread, with long cushions of fine-processed cotton filled into silk, and small pillows spread beside them. On the bed the anklets prattled, as the women practised the languid walk of the graceful swan. A soft garment lay on their lovely soft thighs like cloth wound round a golden arch. A jewelled girdle lay at their waist, sounding its music and troubling both eye and mind. Their hips were like a dancing snake. Their waist, so rare to find, wilted beneath swelling, lovely breasts that shone. A jewelled necklace spread its rays and gleamed, as when a lovely areca palm is adorned. Their soft and beautiful shoulders bore jewelled bracelets, and a silk upper cloth, spread over the drawn lines of sandal paste, gleamed on one side. Their two bright ears put the vaḷḷai leaf to shame. Pearls were ranged beside coral, and a long and flowing kumizh was set in place. Their two eyes, made by putting together Death's spear and Kāma's arrow and the hālāhala poison, all of them, rolled and flashed at the corners. Their spotless faces shone like the moon, and garlands of fresh fragrance shone on their tresses. We embraced the bodies of these women of lovely speech. From golden vessels spread with designs we ate a little of the food of six tastes, sweetly. We gave without limit to those who dance and to those who sing and to those who are wasting away. We smeared on what is to be smeared and wore what is to be worn, and put the finest cloth about our thighs. Our five senses took their fill. Our sons and kin rejoiced, and our minds rejoiced. Though we lived in this way, we did not forget those five letters of the mantra in the mouth, and we directed the mind along your way. So we have not lost that mutti either, O First One. Is that not your greatness? How so? Whether a skilled man throws it with the effort of his hand, or a man without skill throws it idly, the stone does not miss the ground. Just so, those who speak your name do not miss the good.
Line by line
O Holy One, O Ancient One, of new flowering koṉṟai who wear the wreath, O Lord of Kailai, O dark-throated one; who bore Kantaṉ O husband of the mountain woman with bright, red-lined long eyes, O Lord of the pūtam, O rider of the fighting bull, O you sung in the Veda, O head of the sky-dwellers, O Lord of mutti, O ageless First One, with true love grown full, becoming devotion, be it nocci or be it karantai, offering green leaves, the servants who praise, from entering the womb guarding them, granting grace, O you of Tiruviṭaimarutu, O destroyer of the three cities, in the wide-spread world, many, many people children, wife, kin, leaving, house and other things renouncing, hard to conceive forests and mountains entering, in the hot season raising the hands up, bending one leg, in the midst of the five kinds of fire standing, in the days of rain and in the days of pouring dew, sinking into water, lying long, and dressing the matted hair, and plucking the head, and renouncing clothing, and wandering without eating, and unripe fruits and roots and leaves the wind brings down, and air and water, eating what came, and on salt waste and on stone sleeping, and the body that weakens, weakening it, thus they in order to attain mutti in the life beyond, they themselves greatly torment themselves. here, not doing these, we all in flawless lofty seven-storeyed mansions, and in pleasure groves where rich pollen falls, and in courtyards where the south wind moves, and beside unfailing painted halls, and on the shores of the sea whose waves spread flowers, and on hills made for peahens to dance, and wherever we wanted, wherever we wanted, placed there and there, made of tusk, borne by lions, on the desirable couch, laid above, five kinds of bedding, on the pillow swelling, spreading white cloth fragrant with cool flowers, of fine-processed cotton filled within silk, long cushions, beside them spreading small pillows, on the bed the anklets prattling, practising the languid walk of the graceful swan, like cloth wound round a golden arch, the soft garment on the lovely soft thighs, eyes and mind troubling, music coming, the sounding jewelled girdle lying at the waist, the hips like a dancing snake, the waist so rare to find wilting, the swelling lovely breasts shining, like adorning a beautiful areca palm, the jewelled necklace spreading rays, gleaming, on the beautiful soft shoulders that bear jewelled bracelets, over the drawn sandal paste, spread above, the silk upper cloth gleaming on one side, with the two bright ears that shamed the vaḷḷai, pearls ranged beside coral, thus flowing and long, a kumizh set in place, Kālaṉ's spear and Kāma's arrow and the hālāhala poison, all of them put in to make the two eyes, rolling, flashing at the corners, the spotless face shining like the moon, with garlands of fresh fragrance shining on the tresses, embracing the bodies of women of lovely speech, and in golden vessels spread with designs food of six tastes, a little, sweetly having eaten, to those who dance, and to those who sing, and to those who are wasting, giving without limit, and smearing what is to be smeared, and wearing what is to be worn, and putting the best of cloths on the thighs, and the five senses having their fill, and sons and kin rejoicing, rejoicing in mind, in this way we were; yet those five mantra letters not forgetting in the mouth, since we direct the mind in your way, that mutti too we have not lost, O First One; that manner is it not your greatness? if one asks how, whether a skilled man throws it with effort of hand, or a man without skill throws it idly, like the stone indeed that does not miss the ground, they do not miss the good, those who speak your name indeed.