Paragraph 6
நானாரென்னும் விசாரணையினாலேயே மனமடங்கும். நானாரென்னும் நினைவு மற்ற நினைவுகளை யெல்லாமழித்துப் பிணஞ்சுடு தடிபோல் முடிவில் தானுமழியும். பிற வெண்ணங்களெழுந்தாலவற்றைப் பூர்த்திபண்ணுவதற்கு எத்தனியாமல் அவை யாருக்குண்டாயின? என்று விசாரிக்கவேண்டும். எத்தனை எண்ணங்களெழினுமென்ன? ஜாக்கிரதையாய் ஒவ்வோரெண்ணமும் கிளம்பும்போதே, இது யாருக்குண்டாயிற்று என்று விசாரித்தால் எனக்கென்று தோன்றும். நானார்? என்று விசாரித்தால் மனம் தன் பிறப்பிடத்திற்குத் திரும்பிவிடும். எழுந்தவெண்ணமு மடங்கிவிடும். இப்படிப் பழகப் பழக மனதிற்குத் தன் பிறப்பிடத்திற் றங்கிநிற்கும் சக்தி யதிகரிக்கின்றது. சூக்ஷ்மமான மனம், மூளை இந்திரியங்கள் வாயிலாய் வெளிப்படும்போது ஸ்தூலமான நாம ரூபங்கள் தோன்றுகின்றன. ஹ்ருதயத்தில் தங்கும்போது நாமரூபங்கள் மறைகின்றன. மனத்தை வெளிவிடாமல் ஹ்ருதயத்தில் வைத்துக்கொண்டிருப்பதற்குத்தான் அகமுகம் அல்லது அந்தர்முகம் என்று பெயர். ஹ்ருதயத்திலிருந்து வெளிவிடுவதற்குத்தான் பகிர்முகமென்று பெயர்.
In plain words
The mind subsides only through the enquiry "Who am I?" The thought "Who am I?" destroys all the other thoughts, and in the end it perishes too, like the stick used to stir a funeral pyre. When other thoughts rise, do not try to carry them through. Ask instead: "To whom did these arise?" However many thoughts come, what does it matter? Stay alert, and the moment each thought rises, ask "To whom did this arise?" The answer will come: "To me." Then ask "Who am I?", and the mind turns back to the place it was born, and the thought that had risen falls quiet too. Practise this again and again, and the mind's power to stay in its own birthplace grows. When the subtle mind goes out through the brain and the senses, the gross names and forms appear. When it stays in the Heart, the names and forms disappear. Keeping the mind in the Heart and not letting it go out is called facing inward, akamukam or antarmukam. Letting it go out of the Heart is called facing outward, pakirmukam.
Word for word
Only by the enquiry "Who am I?" does the mind subside. The thought "Who am I?", having destroyed all the other thoughts, in the end itself also perishes, like the stick used in burning a corpse. If other thoughts arise, one must, without striving to carry them through, enquire: "To whom did they arise?" What does it matter how many thoughts arise? Watchfully, at the very moment each thought rises, if one enquires "To whom did this arise?", it will appear: "to me". If one then enquires "Who am I?", the mind will turn back to its own birthplace, and the thought that had risen will also subside. As one practises this again and again, the mind's power to abide in its own birthplace increases. When the subtle mind goes out through the brain and the senses, gross names and forms appear. When it abides in the Heart, names and forms disappear. Keeping the mind in the Heart without letting it go out is what is called akamukam or antarmukam (facing inward). Letting it go out from the Heart is what is called pakirmukam (facing outward).