मरुतो जगती सप्तदशो वैरूपम् वर्षा अपानः शुक्र आदित्याः पश्चादुद्यन्ति तपन्ति वर्षन्ति स्तुवन्ति पुनर्विशन्ति अन्तर्विवरेणेक्षन्ति तच्छान्तमशब्दमभयमशोकमानन्दम् तृप्तम् स्थिरमचलममृतमच्युतम् ध्रुवम् विष्णुसंज्ञितम् सर्वापरं धाम ॥७.३ ॥
In plain words
The Maruts, the Jagatī metre, the seventeenfold hymn, the Vairūpa chant, the rains, the down-breath, the bright one, the Ādityas — these rise in the west, burn, rain, sing praise and enter again, and look out through the opening within. That is tranquil, soundless, fearless, sorrowless, blissful, contented, firm, unmoving, immortal, unfallen, steadfast, named Viṣṇu, the abode beyond all.