நின்னையா னுருவென வெண்ணியே நண்ணநிலமிசை மலையெனு நிலையினை நீதானுன்னுரு வருவென வுன்னிடின் விண்ணோக்குறவுல கலைதரு மொருவனை யொக்குமுன்னுரு வுனலற வுன்னிட முந்நீருறுசருக் கரையுரு வெனவுரு வோயுமென்னையா னறிவுற வென்னுரு வேறேதிருந்தனை யருணவான் கிரியென விருந்தோய்.
நின்னை யான் உரு என எண்ணியே நண்ண நிலமிசை மலை எனும் நிலையினை நீதான் உன் உரு அரு என உன்னிடின் விண் நோக்கு உற உலகு அலைதரும் ஒருவனை ஒக்கும் உன் உரு உனல் அற உன்னிட முந்நீர் உறு சருக்கரை உரு என உரு ஓயும் என்னை யான் அறிவுற என் உரு வேறு ஏது இருந்தனை அருண வான் கிரி என இருந்தோய்
In plain words
I came to you thinking you had a shape. So you took one: a hill, standing on the ground. And if somebody decides instead that you have no shape at all — he is the man walking the whole world over trying to get a look at the sky. Think about your form until the thinking itself runs out. Then the form runs out too, the way a lump of sugar loses its shape in the sea. And when I finally know myself — what other shape were you ever wearing but mine? You who have simply stayed here, the great hill of Aruna.
Word for word
When I, having thought of you as form, approached, you yourself took the standing that is called a hill upon the earth. If one thinks that your form is formless, he is like a man who roams the world so as to get a sight of the sky. When one thinks upon your form until the thinking ceases, the form ceases, like the form of sugar placed in the sea. When I come to know myself, what other form than mine did you have, O you who have remained as the great Aruna hill?