இன்றக மெனுநினை வெனிற்பிற வொன்றுமின்றது வரைபிற நினைவெழி லார்க்கெற்கொன்றக முதிதல மெதுவென வுள்ளாழ்ந்துளத்தவி சுறினொரு குடைநிழற் கோவேயின்றகம் புறமிரு வினையிறல் சன்மமின்புதுன் பிருளொளி யெனுங்கன விதயமன்றசு மசலமா நடமிடு மருணமலையெனு மெலையறு மருளொளிக் கடலே.
இன்று அகம் எனும் நினைவு எனில் பிற ஒன்றும் இன்று அது வரை பிற நினைவு எழில் ஆர்க்கு எற்கு ஒன்று அகம் உதிதலம் எது என உள் ஆழ்ந்து உளத்து அவிசு உறின் ஒரு குடை நிழற் கோவே இன்று அகம் புறம் இரு வினை இறல் சன்மம் இன்பு துன்பு இருள் ஒளி எனும் கனவு இதயம் அன்று அசும் அசலமா நடமிடும் அருண மலை எனும் எலை அறு அருள் ஒளி கடலே
In plain words
Take away the thought that says I, and there is not one other thought left. While it is there the others keep coming up. So ask: coming up to whom? To me. Good. Then where does that me come up from? Go down after it. Sink in. And if you get all the way to the seat at the centre of the heart — you are a king with a single white parasol over you and nobody to dispute it. Inside, outside; merit and sin; dying and being born; pleasure and pain; dark and light. Not one of them. A dream, all of it. Dancing without moving, in the hall of the heart. Shoreless sea of the light of grace, called the hill of Aruna.
Word for word
If the thought called ‘I’ is absent, not a single other is. So long as that lasts, if other thoughts rise — to whom? To me. Asking which is the one place of the rising of ‘I’, having sunk inward, if one reaches the throne of the heart, O king of a single parasol's shade! Inside and outside are not, nor the two actions, nor death, birth, joy, sorrow, darkness, light — all these are called a dream. Dancing as the Motionless in the stirring hall of the heart, O shoreless sea of the light of grace that is called the Aruna hill!