யுலகுமெய்பொய்த் தோற்ற முலகறிவா மன்றென்றுலகுசுக மன்றென் றுரைத்தென் னுலகுவிட்டுத்தன்னையோர்ந் தொன்றிரண்டு தானற்று நானற்றவந்நிலையெல் லார்க்குமொப் பாமுனே துன்னு
(ய்)உலகு மெய் பொய்த் தோற்றம் உலகு அறிவாம் அன்று என்று உலகு சுகம் அன்று என்று உரைத்து என் உலகு விட்டு தன்னை ஓர்ந்து ஒன்று இரண்டு தான் அற்று நான் அற்ற அந்நிலை எல்லார்க்கும் ஒப்பாம் முனே துன்னு
In plain words
The world is real. No — it is only a false show. The world is conscious. No, it is not. The world is happiness. No, it is not. What comes of all this saying? Let the world be; turn and know yourself. When 'one' and 'two' have both fallen away, when the very sense of being someone has fallen away, when the 'I' is no longer there — that state is acceptable to everyone, whatever their side. Come close to that first.
Word for word
'The world is real'; 'a false appearance'; 'the world is consciousness'; 'it is not'; 'the world is happiness'; 'it is not' — having argued so, what? Having left the world, having known oneself, one and two having ceased, oneself having ceased — that state in which the 'I' has ceased is agreeable to all: draw near to it first.