முருவந்தா னாபி னுலகுபர மற்றாமுருவந்தா னன்றே லுவற்றி னுருவத்தைக்கண்ணுறுதல் யாவனெவன் கண்ணலாற் காட்சியுண்டோகண்ணதுதா னந்தமிலாக் கண்ணாமே யெண்ணி
உருவம் தான் ஆபின் உலகு பரம் அற்றாம் உருவம் தான் அன்றேல் உவற்றின் உருவத்தை கண் உறுதல் யாவன் எவன் கண் அலால் காட்சி உண்டோ கண் அது தான் அந்தம் இலா கண் ஆமே எண்ணி
In plain words
Suppose you are a shape. Then everything you look at is a shape too, God included — form spreads outward from whoever is holding it. Now suppose you are not. Then who is left to see their shapes, and with what? There is no seeing outside the eye. And the eye you are actually looking with is not the one in your face — it has no edge to it anywhere. Think that through.
Word for word
If form is oneself, the world and God will be likewise. If form is not oneself, who is to see their form, and how? Can the sight be other than the eye? That eye is the Self, the limitless Eye. Consider —