சாதகத்தி லேதுவிதஞ் சாத்தியத்தி லத்துவிதமோதுகின்ற வாதமது முண்மையல வாதரவாய்த்தான்றேடுங் காலுந் தனையடைந்த காலந்துந்தான்றசம னன்றியார் தான்வித்துப் போன்ற
சாதகத்தில் ஏதுவிதம் சாத்தியத்தில் அத்துவிதம் ஓதுகின்ற வாதம் அதுவும் உண்மையல ஆதரவாய் தான் தேடும் காலும் தனை அடைந்த காலந்தும் தான் தசமன் அன்றி யார் தான் வித்து போன்ற
In plain words
There is a tidy formula: duality while you practise, non-duality when you arrive. It sounds reasonable. It is not true. Ten men cross a river and each counts the others and gets nine. They mourn the lost one. The tenth is the one doing the counting, every time. So — while he was searching, and after he found him: who was he? The tenth. Before, during, and after. The counting changed. He did not.
Word for word
That the argument declaring 'duality during practice, non-duality at attainment' is true — it is not. While eagerly searching for oneself and when one has found oneself, who was one other than the tenth man? Like a seed —