Vālmīki Rāmāyaṇa · The Curse of Rambhā
Tap a verse for its meaning
- 1सुरकार्यमिदं कर्तव्यं सुमहत्त्वया ।लोभनं ह ॥
- 2तथोक्ता साऽप्सरा राम सहस्राक्षेण धीमता । प्राञ्जलिर्भूत्वा प्रत्युवाच सुरेश्वरम् ॥
- 3अयं घोरो विश्वामित्रो महामुनिः । घोरं मयि देव न संशयः ॥
- 4ततो हि मे देव प्रसादं कर्तुमर्हसि ।एवमुक्तस्तया राम रम्भया तया ॥
- 5तामुवाच सहस्राक्षो वेपमानां कृताञ्जलिम् । रम्भे भद्रं ते कुरुष्व मम ॥
- 6हृदयग्राही रुचिरद्रुमे ।अहं स्थास्यामि तव पार्श्वतः ॥
- 7त्वं हि रूपं बहुगुणं कृत्वा ।तमृषिं रम्भे तपस्विनम् ॥
- 8सा श्रुत्वा वचनं तस्य कृत्वा । ललिता विश्वामित्रं ॥
- 9कोकिलस्य स शुश्राव वल्गु स्वनम् । मनसा तत एनामुदैक्षत ॥
- 10अथ तस्य च शब्देन च । च रम्भाया मुनिः ॥
- 11सहस्राक्षस्य तत्कर्म विज्ञाय ।रम्भां शशाप ॥
- 12यन्मां लोभयसे रम्भे ।दश वर्षसहस्राणि स्थास्यसि ॥
- 13ब्राह्मणः सुमहातेजा । रम्भे त्वां मत्क्रोधकलुषीकृताम् ॥
- 14एवमुक्त्वा महातेजा विश्वामित्रो महामुनिः ।अशक्नुवन्धारयितुं क्रोधं ॥
- 15तस्य महता रम्भा तदाऽभवत् ।वचः श्रुत्वा च कन्दर्पो महर्षेः स च ॥
- 16कोपेन सुमहातेजा कृते ।इन्द्रियैरजितै राम न लेभे शान्तिमात्मनः ॥
- 17बभूवास्य तपोऽपहरणे कृते । न च वक्ष्यामि ॥
- 18अथवा संवत्सरशतान्यपि ।अहं ह्यात्मानं ॥
- 19तावद्यावद्धि मे प्राप्तं ब्राह्मण्यं तपसार्जितम् ।अनुच्छ्वसन्नभुञ्जानस्तिष्ठेयं शाश्वतीः समाः ॥
- 20न हि मे तप्यमानस्य क्षयं यास्यन्ति ।एवं वर्षसहस्रस्य स मुनिपुङ्गवः ।चकाराप्रतिमां लोके प्रतिज्ञां ॥