Sītā’s Resolve · Vālmīki Rāmāyaṇa

एतत्तु वचनं श्रुत्वा सीता रामस्य । मन्दमिदं वचनमब्रवीत् ॥

ये त्वया कीर्तिता वने वस्तव्यतां प्रति ।गुणानित्येव तान्विद्धि तव स्नेहपुरस्कृतान् ॥

मृगाः सिंहा गजाश्चैव शार्दूलाः शरभास्तथा ।पक्षिणः सृमराश्चैव ये चान्ये ॥

अदृष्टपूर्वरूपत्वात्सर्वे ते तव ।रूपं दृष्ट्वाऽपसर्पेयुर्भये सर्वे हि ॥

त्वया च सह गन्तव्यं मया । मे राम त्यक्तव्यमिह जीवितम् ॥

न च मां त्वत्समीपस्थामपि शक्नोति राघव ।सुराणामीश्वरः प्रधर्षयितुमोजसा ॥

तु या नारी न सा शक्ष्यति ।काममेवंविधं राम त्वया मम विदर्शितम् ॥

अथ वापि ब्राह्मणानां मया श्रुतम् ।पुरा पितृगृहे सत्यं वस्तव्यं किल मे वने ॥

लक्षणिभ्यो द्विजातिभ्यः श्रुत्वाऽहं वचनं पुरा ।वनवासकृतोत्साहा नित्यमेव ॥

आदेशो वनवासस्य प्राप्तव्यः स मया किल ।सा त्वया सह तत्राहं यास्यामि प्रिय नान्यथा ॥

कृतादेशा भविष्यामि गमिष्यामि सह त्वया ।कालश्चायं समुत्पन्नः वतु ॥

हि जानामि दुःखानि बहुधा किल ।प्राप्यन्ते नियतं वीर पुरुषैरकृतात्मभिः ॥

च पितुर्गेहे वनवासः श्रुतो मया । साधुवृत्ताया मम मातुरिहाग्रतः ॥

प्रसादितश्च वै पूर्वं त्वं वै बहुविधं ।गमनं वनवासस्य काङ्क्षितं हि सह त्वया ॥

ऽहं भद्रं ते गमनं प्रति राघव ।वनवासस्य शूरस्य हि मम रोचते ॥

मभावाद्धि भविष्यामि विकल्मषा ।भर्तारमनुगच्छन्ती भर्ता हि मम ॥

ऽपि कल्याणः सङ्गमो मे सह त्वया ।श्रुतिर्हि श्रूयते पुण्या ब्राह्मणानां तपस्विनाम् ॥

इह लोके च पितृभिर्या स्त्री यस्य महामते ।अद्भिर्दत्ता प्रेत्यभावेऽपि तस्य सा ॥

एवमस्मात्स्वकां नारीं सुवृत्तां हि ।नाभिरोचयसे नेतुं त्वं मां केनेह हेतुना ॥

भक्तां पतिव्रतां दीनां मां समां ।नेतुमर्हसि समानसुखदुःखिनीम् ॥

यदि मां दुःखितामेवं वनं नेतुं न चेच्छसि ।विषमग्निं जलं वाहमास्थास्ये ॥

एवं बहुविधं तं सा याचते गमनं प्रति ।नानुमेने महाबाहुस्तां नेतुं विजनं वनम् ॥

एवमुक्ता तु सा चिन्तां समुपागता ।स्नापयन्तीव गामुष्णैरश्रुभिर्नयनच्युतैः ॥

चिन्तयन्तीं तथा तां तु निवर्तयितुमात्मवान् ।क्रोधाविष्टां च ताम्रोष्ठीं काकुत्स्थो बह्वसान्त्वयत् ॥