Leave

Vālmīki Rāmāyaṇa · The Road to Pampā

Tap a verse for its meaning

  1. 1
    । ॥
  2. 2
    । ॥
  3. 3
    । ॥
  4. 4
    । ॥
  5. 5
    प्रनष्टमशुभं तत्तत्कल्याणं समुपस्थितम् ।तेन तत्त्वेन हृष्टं मे मनो लक्ष्मण सम्प्रति ॥
  6. 6
    । ॥
  7. 7
    ऋश्यमूको गिरिर्यत्र नातिदूरे प्रकाशते ।यस्मिन् वसति धर्मात्मा सुग्रीवोऽम्शुमतः सुतः ॥
  8. 8
    नित्यं त्रस्तश्चतुर्भिः सह वानरैः ।अभित्वरे च तं द्रष्टुं सुग्रीवं ॥
  9. 9
    तदधीनं हि मे सौम्य सीतायाः ।एवं ब्रुवाणं तं धीरं रामं सौमित्रिरब्रवीत् ॥
  10. 10
    गच्छावस्त्वरितं तत्र ममापि त्वरते मनः ।आश्रमात्तु ततस्तस्मान्निष्क्रम्य स ॥
  11. 11
    आजगाम ततः पम्पां लक्ष्मणेन सह ।स ददर्श ततः पुण्यामुदारजनसेविताम् ॥
  12. 12
    नानाद्रुमलताकीर्णां पम्पां ।पद्मैः सौगन्धिकैस्ताम्रां शुक्लां ॥
  13. 13
    नीलां कुवलयोद्घाटैर्बहुवर्णां कुथामिव ।स तामासाद्य वै दूरादुदकवाहिनीम् ॥
  14. 14
    ह्रदं ।अरविन्दोत्पलवतीं पद्मसौगन्धिकायुताम् ॥
  15. 15
    पुष्पिताम्रवणोपेतां ।तिलकै धवैः शुक्लद्रुमैस्तथा ॥
  16. 16
    पुष्पितैः पुन्नागैश्च सु ।मालतीकुन्दगुल्मैश्च भाण्डीरैर्निचुलैस्तथा ॥
  17. 17
    सप्तपर्णैश्च केतकैरतिमुक्तकैः ।अन्यैश्च विविधैर्वृक्षैः भूषिताम् ॥
  18. 18
    पुष्पाढ्यं सर्वतो विपुलद्रुमम् ।कोयष्टिकैश्चार्जुनकैः शतपत्त्रैश्च ॥
  19. 19
    एतैश्चान्यैश्च विहगैर्नादितं तु वनं महत् ।ततो जग्मतुरव्यग्रौ राघवौ ॥
  20. 20
    तद्वनं चैव सरसः पश्यन्तौ शकुनैर्युतम् ।स ददर्श ततः पम्पां शीतवारिनिधिं ॥
  21. 21
    प्रहृष्टनानाशकुनां पादपैरुपशोभिताम् ।स रामो विविधान् वृक्षान् सरांसि विविधानि च ॥
  22. 22
    पश्यन् कामाभिसन्तप्तो जगाम ।पुष्पितोपवनोपेतां सालचम्पकशोभिताम् ॥
  23. 23
    षट्पदौघसमाविष्टां श्रीमतीमतुलप्रभाम् ।रम्योपवनसम्बाधां पद्मसम्पीडितोदकाम् ।स्फटिकोपमतोयाढ्यां श्लक्ष्णवालुकसम्युताम् ॥
  24. 24
    स तां दृष्ट्वा पुनः पम्पां ।इत्युवाच तदा वाक्यं लक्ष्मणं ॥
  25. 25
    अस्यास्तीरे तु पूर्वोक्तः पर्वतो ।ऋश्यमूक इति ख्यातः पुण्यः पुष्पितपादपः ॥
  26. 26
    हरेरृक्षरजोनाम्नः पुत्रस्तस्य महात्मनः ।अध्यास्ते तं महावीर्यः सुग्रीव इति विश्रुतः ॥
  27. 27
    सुग्रीवमभिगच्छ त्वं वानरेन्द्रं ।इत्युवाच पुनर्वाक्यं लक्ष्मणं सत्यविक्रमम् ॥
  28. 28
    दीनेन तस्यामासक्तचेतसा ।कथं मया विना शक्यं सीतां लक्ष्मण जीवितुम् ॥
  29. 29
    इत्येवमुक्त्वा स लक्ष्मणं वाक्यमनन्यचेतसम् ।विवेश पम्पां नलिनीं मनोहरांरघूत्तमः ॥
  30. 30
    ततो महद्वर्त्म क्रमेण गत्वा प्रतिकूलधन्वनम् ।ददर्श पम्पां शुभदर्शकानना--मनेकनानाविध ॥