Leave

Vālmīki Rāmāyaṇa · Sugrīva's Deduction

Tap a verse for its meaning

  1. 1
    ततो मूर्ध्ना निपतितं वानरं ।दृष्ट्वैवोद्विग्नहृदयो वाक्यमेतदुवाच ह ॥
  2. 2
    उत्तिष्ठोत्तिष्ठ कस्मात्त्वं पादयोः पतितो मम ।अभयं ते भवे सर्वमेवाभिधीयताम् ॥
  3. 3
    स तु विश्वासितस्तेन सुग्रीवेण महात्मना ।उत्थाय सुमहाप्राज्ञो वाक्यं दधिमुखोऽब्रवीत् ॥
  4. 4
    नैवर्क्षरजसा राजन्न त्वया नापि ।वनं निसृष्टपूर्वं हि भक्षितं तच्च वानरैः ॥
  5. 5
    एभिः प्रधर्षिताश्चैव वानरा ।मधून्यचिन्तयित्वेमान्भक्षयन्ति पिबन्ति च ॥
  6. 6
    शिष्टमत्रापविध्यन्ति भक्षयन्ति तथाऽपरे ।निवार्यमाणास्ते सर्वे वै दर्शयन्ति हि ॥
  7. 7
    इमे हि संरब्धतरास्तथा तैः सम्प्रधर्षिताः ।वारयन्तो वनात्तस्मात्क्रुद्धै ॥
  8. 8
    ततस्तैर्बहुभिर्वीरैर्वानरैर्वानरर्षभ । क्रोधाद्धरयः प्रविचालिताः ॥
  9. 9
    पाणिभिर्निहताः केचित्केचिज्जानुभिराहताः ।प्रकृष्टाश्च यथाकामं देवमार्गं च दर्शिताः ॥
  10. 10
    एवमेते हताः शूरास्त्वयि तिष्ठति ।कृत्स्नं मधुवनं चैव प्रकामं तैः प्रभक्ष्यते ॥
  11. 11
    एवं विज्ञाप्यमानं तं सुग्रीवं वानरर्षभम् ।अपृच्छत्तं महाप्राज्ञो लक्ष्मणः ॥
  12. 12
    किमयं वानरो राज प्रत्युपस्थितः ।कं चार्थमभिनिर्दिश्य दुःखितो वाक्यमब्रवीत् ॥
  13. 13
    एवमुक्तस्तु सुग्रीवो लक्ष्मणेन महात्मना ।लक्ष्मणं प्रत्युवाचेदं वाक्यं ॥
  14. 14
    आर्य लक्ष्मण सम्प्राह वीरो कपिः ।अङ्गदप्रमुखैर्वीरैर्भक्षितं मधु वानरैः ॥
  15. 15
    विचित्य दक्षिणामाशामागतैर्हरिपुङ्गवैः ।नैषामकृतकृत्यानामीदृशः स्यादुपक्रमः ॥
  16. 16
    आगतैश्च प्रमथितं यथा मधुवनं हि तैः ।धर्षितं च वनं कृत्स्नमुपयुक्तं च वानरैः ॥
  17. 17
    वनं यदाऽभिपन्नास्ते साधितं कर्म वानरैः । न सन्देहो न चान्येन ॥
  18. 18
    न ह्यन्यः साधने हेतुः कर्मणोऽस्य ।कार्यसिद्धिर्मतिश्चैव तस्मिन्वानरपुङ्गवे ॥
  19. 19
    व्यवसायश्च वीर्यं च श्रुतं चापि प्रतिष्ठितम् ।त्र नेता स्यादङ्गदश्च महाबलः ॥
  20. 20
    हनूमांश्चाप्यधिष्ठाता न तस्य गतिरन्यथा ।अङ्गदप्रमुखैर्वीरैर्हतं मधुवनं किल ॥
  21. 21
    वारयन्तश्च सहितास्तथा जानुभिराहताः ।एतदर्थमयं प्राप्तो वक्तुं मधुरवागिह ॥
  22. 22
    नाम्ना हरिः प्रख्यातविक्रमः ।दृष्टा सीता महाबाहो पश्य तत्त्वतः ॥
  23. 23
    अभिगम्य तथा सर्वे पिबन्ति मधु वानराः ।न चाप्यदृष्ट्वा वैदेहीं विश्रुताः ॥
  24. 24
    वनं दत्तवरं दिव्यं धर्षयेयुर्वनौकसः ।ततः प्रहृष्टो लक्ष्मणः सहराघवः ॥
  25. 25
    श्रुत्वा कर्णसुखां वाणीं सुग्रीववदनाच्च्युताम् । भृशं रामो लक्ष्मणश्च महाबलः ॥
  26. 26
    श्रुत्वा दधिमुखस्येदं सुग्रीवस्तु ।वनपालं पुनर्वाक्यं सुग्रीवः प्रत्यभाषत ॥
  27. 27
    प्रीतोऽस्मि सोहं यद्भुक्तं वनं तैः ।मर्षितं मर्षणीयं च चेष्टितं कृतकर्मणाम् ॥
  28. 28
    इच्छामि शीघ्रं हनुमत्प्रधानान्शाखामृगांस्तान्मृगराजदर्पान् ।द्रष्टुं ह राघवाभ्यांश्रोतुं च सीताधिगमे प्रयत्नम् ॥
  29. 29
    प्रीतिस्फीताक्षौ सम्प्रहृष्टौ कुमारौदृष्ट्वा वानराणां च राजा ।अङ्गैः संहृष्टैः कर्मसिद्धिं विदित्वाबाह्वोरासन्नां सोऽतिमात्रं ननन्द ॥