Leave

Vālmīki Rāmāyaṇa · The Fury of Rāvaṇa

Tap a verse for its meaning

  1. 1
    ततः श्रुत्वा चेन्द्रजितं हतम् ।आचचक्षुरभिज्ञाय दशग्रीवाय ॥
  2. 2
    युद्धे हतो लक्ष्मणेन ।विभीषणसहायेन मिषतां नो महाद्युतिः ॥
  3. 3
    शूरेण सङ्गम्य सम्युगेष्वपरजितः ।लक्ष्मणेन हतः शूरः पुत्रस्तु ॥
  4. 4
    गतः स शरैः सन्ताप्य लक्ष्मणम् ।स तं प्रतिभयं श्रुत्वा वधं पुत्रस्य ॥
  5. 5
    घोरमिन्द्रजितः सङ्ख्ये कश्मलं चाविशन्महत् ।उपलभ्य चिरात्सञ्ज्ञां राजा ॥
  6. 6
    । ॥
  7. 7
    जित्वेन्द्रं कथमद्य त्वं लक्ष्मणस्य वशं गतः ।ननु त्वमिषुभिः क्रुद्धो भिन्द्याः कालान्तकावपि ॥
  8. 8
    शृङ्गाणि किं पुनर्लक्ष्मणं युधि ।अद्य भूयो बहुमतो मम ॥
  9. 9
    येनाद्य त्वं महाबाहो सम्युक्तः ।एष पन्थाः सुयोधानां सर्वामरगणेष्वपि ॥
  10. 10
    यः कृते हन्यते स पुमान् स्वर्गमृच्छति ।अद्य देवगणाः सर्वे लोकपालास्तथर्षयः ॥
  11. 11
    हतमिन्द्रजितं श्रुत्वा निर्भयाः ।अद्य कृत्स्ना पृथिवी च सकानना ॥
  12. 12
    एकेनेन्द्रजिता हीना प्रतिभाति मे ।अद्य नैरृतकन्यानां श्रोष्याम्यन्तःपुरे रवम् ॥
  13. 13
    यथा निनादं गिरिगह्वरे ।यौवराज्यं च लङ्कां च रक्षांसि च परन्तप ॥
  14. 14
    । ॥
  15. 15
    कार्याणि विपरीते हि वर्तसे ।स त्वं जीवति सुग्रीवे लक्ष्मणे च ॥
  16. 16
    । ॥
  17. 17
    आविवेश महान्कोपः ।प्रकृत्या कोपनं ह्येनं पुत्रस्य पुनराधयः ॥
  18. 18
    दीप्तं सन्दीपयामासुर्घर्मेऽर्कमिव रश्मयः ।ललाटे सङ्गताभि ॥
  19. 19
    सह नक्रैस्तु महोर्मिभिरिवोदधिः ।कोपाद्विजृम्भमाणस्य वक्त्राद्व्यक्तमभिज्वलन् ॥
  20. 20
    उत्पपात स भूयोऽग्नि ।स पुत्रवधसन्तप्तः शूरः ॥
  21. 21
    समीक्ष्य रावणो बुद्ध्या वैदेह्या रोचय ।तस्य प्रकृत्या रक्ते च रक्ते क्रोधाग्निनाऽपि च ॥
  22. 22
    रावणस्य बभूवतुः ।घोरं प्रकृत्या रूपं तत्तस्य क्रोधाग्निमूर्छितम् ॥
  23. 23
    बभूव रूपं क्रुद्धस्य दुरासदम् ।तस्य क्रुद्धस्य नेत्राभ्यां प्रापतन्नस्रबिन्दवः ॥
  24. 24
    दीप्ताभ्यामिव दीपाभ्यां सार्चिषः स्नेहबिन्दवः ।दन्तान्विदशतस्तस्य श्रूयते ॥
  25. 25
    यन्त्रस्यावेष्ट्यमानस्य महतो दानवैरिव । सङ्क्रुद्धो यां यां दिशमवैक्षत ॥
  26. 26
    तस्यां तस्यां भयत्रस्ता राक्षसाः संविलिल्यिरे ।तमन्तकमिव क्रुद्धं चराचरचिखादिषुम् ॥
  27. 27
    वीक्षमाणं दिशः सर्वा राक्षसा नोपचक्रमुः ।ततः परमसङ्क्रुद्धो रावणो राक्षसाधिपः ॥
  28. 28
    अब्रवीद्रक्षसां मध्ये संस्तम्भयिषुराहवे ।मया वर्षसहस्राणि चरित्वा ॥
  29. 29
    तेषु तेष्ववकाशेषु परितोषितः ।तस्यैव तपसो व्युष्ट्या स्वयम्भुवः ॥
  30. 30
    नासुरेभ्यो न देवेभ्यो भयं मम कदाचन ।कवचं ब्रह्मदत्तं मे यदादित्यसमप्रभम् ॥
  31. 31
    न भिन्नं वज्रशक्तिभिः ।तेन मामद्य सम्युक्तं रथस्थमिह सम्युगे ॥
  32. 32
    प्रतीयात्कोऽद्य मामाजौ साक्षादपि ।यत्तदाऽभिप्रसन्नेन सशरं ॥
  33. 33
    देवासुरविमर्देषु मम दत्तं स्वयम्भुवा ।अद्य तूर्यशतैर्भीमं धनुरुत्थाप्यतां मम ॥
  34. 34
    वधाय ।स पुत्रवधसन्तप्तः शूरः क्रोधवशं गतः ॥
  35. 35
    समीक्ष्य रावणो बुद्ध्या सीतां हन्तुं व्यवस्यत ।प्रत्यवेक्ष्य तु सुघोरो घोरदर्शनः ॥
  36. 36
    दीनो दीनस्वरान्सर्वांस्तानुवाच ।मायया मम वत्सेन वञ्चनार्थं ॥
  37. 37
    किञ्चिदेव हतं तत्र दर्शितम् ।तदिदं तथ्यमेवाहं करिष्ये प्रियमात्मनः ॥
  38. 38
    क्षत्रबन्धुमनुव्रताम् ।इत्येवमुक्त्वा सचिवा परामृशत् ॥
  39. 39
    उद्धृत्य गुणसम्पन्नं विमलाम्बरवर्चसम् ।निष्पपात स वेगेन सचिवैर्वृतः ॥
  40. 40
    रावणः भृशमाकुलचेतनः ।सङ्क्रुद्धः खड्गमादाय सहसा यत्र ॥
  41. 41
    व्रजन्तं राक्षसं प्रेक्ष्य सिंहनादं प्रचुक्रुशुः ।ऊचुश्चान्योन्यमाश्लिष्य सङ्क्रुद्धं प्रेक्ष्य ॥
  42. 42
    अद्यैनं तावुभौ दृष्ट्वा प्रव्यथिष्यतः ।लोकपाला हि चत्वारः क्रुद्धेनानेन निर्जिताः ॥
  43. 43
    बहवः शत्रवश्चापि सम्युगेषु निपातिताः । भुङ्क्ते चाहृत्य रावणः ॥
  44. 44
    नास्त्यस्य सदृशो भुवि ।तेषां सञ्जल्पमानानामशोकवनिकां गताम् ॥
  45. 45
    अभिदुद्राव वैदेहीं रावणः ।वार्यमाणः सुसङ्क्रुद्धः ॥
  46. 46
    अभ्यधावत सङ्क्रुद्धः खे ग्रहो । रक्ष्यमाणा तु राक्षसीभिरनिन्दिता ॥
  47. 47
    । ॥
  48. 48
    निवार्यमाणं बहुशः सुहृद्भिरनुवर्तिनम् ।सीता दमब्रवीत् ॥
  49. 49
    यथाऽयं मामभिक्रुद्धः समभिद्रवति स्वयम् ।वधिष्यति ॥
  50. 50
    बहुशश्चोदयामास भर्तारं मामनुव्रताम् ।ति प्रत्याख्यातो ध्रुवं मया ॥
  51. 51
    सोऽयं ममानुपस्थाने व्यक्तं नैराश्यमागतः ।क्रोधमोहसमाविष्टो निहन्तुं मां ॥
  52. 52
    अथवा तौ भ्रातरौ रामलक्ष्मणौ ।मन्निमित्तमनार्येण समरेऽद्य निपातितौ ॥
  53. 53
    अहो धिङ्मन्निमित्तोऽयं विनाशो ।अथवा अहत्वा रामलक्ष्मणौ ॥
  54. 54
    विधमिष्यति मां रौद्रो राक्षसः ।हनूमतोऽपि यद्वाक्यं न कृतं मया ॥
  55. 55
    यद्यहं तस्य पृष्ठेन तदा यायामनिन्दिता ।नाद्यैवमनुशोचेयं सती ॥
  56. 56
    मन्ये तु हृदयं तस्याः कौसल्यायाः । यदा पुत्रं विनष्टं श्रोष्यते युधि ॥
  57. 57
    सा हि जन्म च बाल्यं च यौवनं च महात्मनः ।धर्मकार्यानुरूपं च रुदन्ती ॥
  58. 58
    निराशा निहते पुत्रे दत्त्वा श्राद्धमचेतना ।अग्निमारोक्ष्यते नूनमपो वाऽपि प्रवेक्ष्यति ॥
  59. 59
    धिगस्तु मसतीं मन्थरां पापनिश्चयाम् ।यन्निमित्तमिदं दुःखं कौसल्या ॥
  60. 60
    इत्येवं मैथिलीं दृष्ट्वा विलपन्तीं तपस्विनीम् ।मिव चन्द्रेण विना ग्रहवशं गताम् ॥
  61. 61
    एतस्मिन्नन्तरे तस्य अमात्यो बुद्धिमान् ।सुपार्श्वो नाम मेधावी राक्षसो राक्षसेश्वरम् ॥
  62. 62
    निवार्यमाणं सचिवैरिदं वचनमब्रवीत् ।कथं नाम साक्षा ॥
  63. 63
    हन्तुमिच्छसि वैदेहीं क्रोधाद्धर्ममपास्य हि । सदा ॥
  64. 64
    स्त्रियाः कस्माद्वधं वीर मन्यसे राक्षसेश्वर ।मैथिलीं रूपसम्पन्नां प्रत्यवेक्षस्व पार्थिव ॥
  65. 65
    त्वमेव तु सहास्माभी राघवे ।अभ्युत्थानं त्वमद्यैव कृष्णपक्षचतुर्दशीम् ॥
  66. 66
    कृत्वा निर्याह्यमावास्यां विजयाय बलैर्वृतः ।शूरो धीमान्रथी खड्गी रथप्रवरमास्थितः ।हत्वा दाशरथिं रामं भवान्प्राप्स्यति मैथिलीम् ॥
  67. 67
    स त सुहृदा निवेदितंवचः सुधर्म्यं प्रतिगृह्य रावणः ।गृहं जगामाथ ततश्च वीर्यवान्पुनः सभां च प्रययौ सुहृद्वृतः ॥