Leave

Vālmīki Rāmāyaṇa · The Curse of Nalakūbara

Tap a verse for its meaning

  1. 1
    स तु तत्र दशग्रीवः सह सैन्येन ।अस्तं प्राप्ते दिनकरे निवासं समरोचयत् ॥
  2. 2
    उदिते चन्द्रे तुल्यपर्वतवर्चसि ।प्रसुप्तं सुमहत्सैन्यं नानाप्रहरणायुधम् ॥
  3. 3
    रावणस्तु महावीर्यो निषण्णः ।स ददर्श गुणांस्तत्र चन्द्रपादपशोभितान् ॥
  4. 4
    कर्णिकारवनैर्दीप्तैः कदम्बगहनैस्तथा ।पद्मिनीभिश्च फुल्लाभि जलैरपि ॥
  5. 5
    पुन्नागमन्दारतरुभिस्तथा ।चूतपाटललोध्रैश्च प्रियङ्ग्वर्जुनकेतकैः ।तगरैर्नारिकैलैश्च प्रियालपनसैस्तथा ॥
  6. 6
    आरग्वधैस्तमालैश्च प्रियालवकुलैरपि ।एतैरन्यैश्च तरुभिरुद्भासितवनान्तरे । रक्ता मधुरकण्ठिनः ॥
  7. 7
    समं सम्प्रजगुर्यत्र ॥
  8. 8
    मदरक्तान्तलोचनाः ।योषिद्भिः सह सङ्क्रान्ताश्चिक्रीडुर्जहृषुश्च वै ॥
  9. 9
    घण्टानामिव सन्नादः शुश्रुवे मधुरस्वरः ।अप्सरोगणसङ्घानां गायतां ॥
  10. 10
    मुञ्चन्तो नगाः पवनताडिताः ।शैलं तं वासयन्तीव ॥
  11. 11
    मधुपुष्परजःपृक्तं गन्धमादाय पुष्कलम् ।प्रववौ वर्धयन्कामं रावणस्य ॥
  12. 12
    गेया च शैत्याद्वायोर्गिरेर्गुणात् ।प्रवृत्तायां रजन्यां च च ॥
  13. 13
    रावणस्तु महावीर्यः । विनिःश्वस्य शशिनं समवैक्षत ॥
  14. 14
    एतस्मिन्नन्तरे तत्र दिव्याभरणभूषिता ।सर्वाप्सरोवरा दिव्यपुष्पविभूषिता ॥
  15. 15
    मन्दारकृतमूर्धजा ।दिव्योत्सवकृतारम्भा ॥
  16. 16
    चक्षुर्मनोहरं पीनं ।समुद्वहन्ती जघनं ॥
  17. 17
    कृतैर्विशेषकैरार्द्रैः ॥
  18. 18
    बभावन्यतमेव ।नीलं सतोयमेघाभं वस्त्रं समवकुण्ठिता ॥
  19. 19
    यस्या वक्त्रं शशिनिभं भ्रुवौ चापनिभे शुभे ।ऊरू करौ पल्लवकोमलौ ।सैन्यमध्येन गच्छन्ती रावणेनोपवीक्षिता ॥
  20. 20
    तां समुत्थाय गच्छन्तीं ।करे गृहीत्वा लज्जन्तीं ऽभ्यभाषत ॥
  21. 21
    क्व गच्छसि कां सिद्धिं भजसे स्वयम् ।कस्याभ्युदयकालो ऽयं यस्त्वां समुपभोक्ष्यते ॥
  22. 22
    द्य पद्मोत्पलसुगन्धिनः । को ऽद्य तृप्तिं गमिष्यति ॥
  23. 23
    पीनौ शुभौ निरन्तरौ ।कस्योरस्थलसंस्पर्शं दास्यतस्ते कुचाविमौ ॥
  24. 24
    सुवर्णचक्रप्रतिमं स्वर्णदामचितं पृथु ।अध्यारोहति कस्ते ऽद्य जघनं स्वर्गरूपिणम् ॥
  25. 25
    मद्विशिष्टः पुमान्को ऽद्य ।मामतीत्य हि यं च त्वं यासि न शोभनम् ॥
  26. 26
    विश्रम त्वं शिलातलमिदं शुभम् ॥
  27. 27
    यः प्रभुश्चैव मदन्यो नैव विद्यते ॥
  28. 28
    तदेवं प्रह्वो याचते त्वां ।भर्तुर्भर्ता विधाता च त्रैलोक्यस्य भजस्व माम् ॥
  29. 29
    एवमुक्ता ऽब्रवीद्रम्भा कृताञ्जलिः ।प्रसीद नार्हसे वक्तुमीदृशं त्वं हि मे ॥
  30. 30
    अन्येभ्यो हि त्वया रक्ष्या प्राप्नुयां धर्षणं यदि ।त स्नुषा ते ऽहं तत्त्वमेव ब्रवीमि ते ॥
  31. 31
    अथाब्रवीद्दशग्रीवश्चरणाधोमुखीं स्थिताम् ।रोमहर्षमनुप्राप्तां दृष्टमात्रेण तां तदा ॥
  32. 32
    सुतस्य यदि मे ततस्त्वं हि स्नुषा भवेः ।बाढमित्येव सा रम्भा प्राह रावणमुत्तरम् ॥
  33. 33
    धर्मतस्ते सुतस्याहं भार्या ।पुत्रः प्रियतरः प्राणैर्भ्रातुर्वैश्रवणस्य ते ।विख्यातस्त्रिषु लोकेषु नलकूबर इत्ययम् ॥
  34. 34
    धर्मतो यो भवे क्षत्रियो वीर्यतो भवेत् ।क्रोधाद्यश्च भवेदग्निः क्षान्त्या च ॥
  35. 35
    तस्यास्मि वै ।तमुद्दिश्य तु मे सर्वं विभूषणमिदं कृतम् ॥
  36. 36
    तथा तस्य हि नान्यस्य भावो मां प्रति तिष्ठति ॥
  37. 37
    तेन मां राजन्मोक्तुमर्हस्यरिन्दम ॥
  38. 38
    स हि तिष्ठति मां प्रतीक्ष्य समुत्सुकः ।तत्र विघ्नं सुतस्येह कर्तुं नार्हसि मुञ्च माम् ॥
  39. 39
    सद्भिराचरितं मार्गं गच्छ राक्षसपुङ्गव ।माननीयो मम त्वं हि तथा ऽस्मि ते ॥
  40. 40
    एवमुक्तो दशग्रीवः प्रत्युवाच ।स्नुषा ऽस्मि यदवोचस्त्वमेकपत्नीष्वयं क्रमः ।देवलोकस्थितिरियं सुराणां शाश्वती मता ॥
  41. 41
    पतिरप्सरसां नास्ति न चैकस्त्रीपरिग्रहः ॥
  42. 42
    एवमुक्त्वा स तां रक्षो निवेश्य च शिलातले ।कामभोगाभिसंसक्तो पचक्रमे ॥
  43. 43
    सा विमुक्ता ततो रम्भा ।गजेन्द्राक्रीडमथिता कुलतां गता ॥
  44. 44
    करवेपितपल्लवा ।पवनेनावधूतेव कुसुमशालिनी ॥
  45. 45
    सा लज्जन्ती भीता करकृताञ्जलिः ।नलकूबरमासाद्य ह ॥
  46. 46
    तदवस्थां च तां दृष्ट्वा नलकूबरः ।अब्रवीत्किमिदं पादयोः पतिता ऽसि मे ॥
  47. 47
    सा वै तु वेपमाना कृताञ्जलिः ।तस्मै सर्वं यथातत्त्वमाख्यातुमुपचक्रमे ॥
  48. 48
    एष देव प्राप्तो गन्तुं ।तेन सैन्यसहायेन निशेयं परिणामिता ॥
  49. 49
    आयन्ती तेन दृष्टा ऽस्मि त्वत्सकाशमरिन्दम ।गृहीता तेन पृष्टा ऽस्मि कस्य त्वमिति ॥
  50. 50
    मया तु सर्वं यत्सत्यं तस्मै सर्वं निवेदितम् ।काममोहाभिभूतात्मा द्वचो मम ॥
  51. 51
    याच्यमानो मया देव ते ऽहमिति प्रभो ।तत्सर्वं पृष्ठतः कृत्वा नास्मि धर्षिता ॥
  52. 52
    एवं त्वमपराधं मे क्षन्तुमर्हसि ।न हि तुल्यं बलं सौम्य स्त्रियाश्च पुरुषस्य च ॥
  53. 53
    एतच्छ्रुत्वा तु सङ्क्रुद्धस्तदा ।धर्षणां तां परां श्रुत्वा ध्यानं सम्प्रविवेश ह ॥
  54. 54
    तस्य तत्कर्म विज्ञाय तदा वैश्रवणात्मजः ।मुहूर्तात्क्रोधताम्राक्षस्तोयं जग्राह पाणिना ॥
  55. 55
    गृहीत्वा सलिलं सर्वमुपस्पृश्य यथाविधि ।उत्ससर्ज यथा शापं राक्षसेन्द्राय दारुणम् ॥
  56. 56
    तेन यस्मात्त्वं बलाद्भद्रे ।तस्मात्स युवतीमन्यां नाकामामुपयास्यति ॥
  57. 57
    यदा ह्यकामां कामार्तो धर्षयिष्यति योषितम् ।मूर्धा तु तस्य शकलीभविता तदा ॥
  58. 58
    तस्मिन्नुदाहृते शापे ज्वलिताग्निसमप्रभे ।देवदुन्दुभयो नेदुः पुष्पवृष्टिश्च खाच्च्युता ।मुखाश्चैव सर्वे देवाः प्रहर्षिताः ॥
  59. 59
    ज्ञात्वा लोकगतिं सर्वां तस्य मृत्युं च रक्षसः ।ऋषयः पितरश्चैव प्रीतिमापुरनुत्तमाम् ॥
  60. 60
    श्रुत्वा तु स दशग्रीवस्तं शापं ।नारीषु मैथुने भावं नाकामास्वभ्यरोचयत् ॥
  61. 61
    तेन नीताः स्त्रियः प्रीतिमापुः सर्वाः ।नलकूबरनिर्मुक्तं शापं श्रुत्वा मनःप्रियम् ॥