Paragraph 4
மனமென்பது ஆத்மசொரூபத்திலுள்ள ஓர் அதிசய சக்தி. அது சகல நினைவுகளையும் தோற்றுவிக்கின்றது. நினைவுகளையெல்லாம் நீக்கிப் பார்க்கின்ற போது, தனியாய் மனமென்றோர் பொருளில்லை; ஆகையால் நினைவே மனதின் சொரூபம். நினைவுகளைத்தவிர்த்து, ஜகமென்றோர் பொருள் அன்னியமாயில்லை. தூக்கத்தில் நினைவுகளில்லை, ஜகமுமில்லை. ஜாக்ர சொப்பனங்களில் நினைவுகளுள, ஜகமும் உண்டு. சிலந்திப்பூச்சி எப்படித் தன்னிடமிருந்து வெளியில் நூலை நூற்று மறுபடியும் தன்னுள் இழுத்துக்கொள்ளுகிறதோ, அப்படியே மனமும் தன்னிடத்திலிருந்து ஜகத்தைத் தோற்றுவித்து மறுபடியும் தன்னிடமே ஒடுக்கிக்கொள்ளுகிறது. மனம் ஆத்மசொரூபத்தினின்று வெளிப்படும்போது ஜகம் தோன்றும்; ஆகையால் ஜகம் தோன்றும்போது சொரூபம் தோன்றாது. சொரூபம் தோன்றும் (பிரகாசிக்கும்) போது ஜகம் தோன்றாது. மனதின் சொரூபத்தை விசாரித்துக்கொண்டேபோனால் “தானே” மனமாய் முடியும். தானென்பது ஆத்ம சொரூபமே. மனம் எப்போதும் ஒரு ஸ்தூலத்தையனுசரித்தே நிற்கும்; தனியாய் நில்லாது. மனமே சூக்ஷ்ம சரீர மென்றும் ஜீவனென்றும் சொல்லப்படுகிறது.
In plain words
The mind is a wondrous power within the Self's own nature. It is what gives rise to every thought. Take all the thoughts away and look: there is no separate thing called "mind" left over. So thought itself is the nature of the mind. And apart from thoughts there is no such thing as "the world" standing on its own. In sleep there are no thoughts, and there is no world. In waking and dream there are thoughts, and there is a world as well. A spider spins its thread out of itself and draws it back in again. The mind does the same: it throws the world out of itself and draws it back into itself again. When the mind comes out of the Self's nature, the world appears. So when the world appears, your true nature does not appear; and when your true nature appears and shines, the world does not appear. Keep enquiring into what the mind is, and in the end the mind turns out to be only "oneself". And what is called "oneself" is nothing but the Self's own nature. The mind can never stand alone. It always stands by leaning on something gross. It is this mind that is called the subtle body, and called the jīva, the individual soul.
Word for word
The mind is a wondrous power within the nature of the Self. It gives rise to all thoughts. When one looks, having removed all thoughts, there is no separate entity called "mind"; therefore thought itself is the nature of the mind. Apart from thoughts, there is no entity called "the world" existing as something other. In sleep there are no thoughts, and no world. In waking and dream there are thoughts, and there is a world too. Just as a spider spins thread out of itself and draws it back into itself again, so too the mind projects the world out of itself and draws it back into itself again. When the mind comes out of the nature of the Self, the world appears; therefore, when the world appears, the [true] nature does not appear. When the [true] nature appears (shines forth), the world does not appear. If one goes on enquiring into the nature of the mind, the mind will end up as "oneself" (tāṉ) alone. What is called "oneself" is nothing but the nature of the Self. The mind always stands only by conforming to something gross; it does not stand alone. It is the mind itself that is called the subtle body and the individual soul (jīva).