Paragraph 9
மனமடங்குவதற்கு விசாரணையைத்தவிர வேறு தகுந்த உபாயங்களில்லை. மற்ற உபாயங்களினாலடக்கினால், மனமடங்கினாற்போலிருந்து மறுபடியும் கிளம்பிவிடும். பிராணாயாமத்தாலும் மனமடங்கும். ஆனால் பிராணனடங்கியிருக்கும் வரையில், மனமுமடங்கியிருந்து பிராணன் வெளிப்படும்போது தானும் வெளிப்பட்டு வாசனை வயத்தாயலையும். மனத்திற்கும் பிராணனுக்கும் பிறப்பிடமொன்றே. நினைவே மனத்தின்சொரூபம், நானென்னும் நினைவே மனத்தின் முதல் நினைவு; அதுவே யகங்காரம். அகங்கார மெங்கிருந்து உற்பத்தியோ, அங்கிருந்துதான் மூச்சும் கிளம்புகின்றது. ஆகையால் மனமடங்கும்போது பிராணனும், பிராணனடங்கும்போது மனமுமடங்கும். பிராணன் மனத்தின் ஸ்தூலரூபமெனப்படும். மரணகாலம் வரையில் மனம் பிராணனை உடலில் வைத்துக்கொண்டிருந்து, உடல் மரிக்குங்காலத்தில் அதனைக்கவர்ந்துகொண்டு போகின்றது. ஆகையால் பிராணாயாமம் மனத்தை யடக்க சகாயமாகுமேயன்றி மனோநாசஞ்செய்யாது.
In plain words
There is no other fitting way to still the mind than enquiry. Hold it down by other means, and it seems to have settled, but it will rise again. Prāṇāyāma also stills the mind. But the mind stays still only as long as the breath stays still. When the breath comes out, the mind comes out with it and wanders wherever its vāsanās, its old tendencies, drive it. The mind and the breath are born in one place. Thought is the nature of the mind, and the thought "I" is the mind's first thought: that is the ego. From wherever the ego springs, from that same place the breath rises. So when the mind subsides the breath subsides, and when the breath subsides the mind subsides. The breath is called the gross form of the mind. Until death the mind keeps the breath in the body, and when the body dies it takes the breath and carries it off. So prāṇāyāma is a help in restraining the mind, but it does not destroy the mind.
Word for word
For the subsiding of the mind there is no other fitting means than enquiry. If it is restrained by other means, the mind, though it seems to have subsided, will rise up again. By prāṇāyāma too the mind subsides. But as long as the breath (prāṇa) stays subsided, the mind too stays subsided; when the breath comes out, it too comes out and wanders under the sway of its vāsanās. The mind and the breath have one birthplace. Thought is the nature of the mind; the thought "I" is the mind's first thought, and that is the ego (ahaṅkāra). From wherever the ego originates, from there too the breath rises. Therefore, when the mind subsides, the breath subsides; and when the breath subsides, the mind subsides. The breath is said to be the gross form of the mind. Until the time of death, the mind keeps the breath within the body, and, when the body dies, it seizes the breath and carries it away. Therefore prāṇāyāma is an aid to restraining the mind, but it does not bring about the destruction of the mind (manōnāśa).