Paragraph 14
ஆன்ம சிந்தனையைத் தவிர வேறு சிந்தனை கிளம்புவதற்குச் சற்று மிடங்கொடாமல் ஆத்ம நிஷ்டாபரனா யிருப்பதே தன்னை ஈசனுக்களிப்பதாம். ஈசன் பேரில் எவ்வளவு பாரத்தைப் போட்டாலும், அவ்வளவையும் அவர் வகித்துக் கொள்ளுகிறார். சகல காரியங்களையும் ஒரு பரமேச்வரசக்தி நடத்திக்கொண்டிருக்கிறபடியால், நாமுமதற் கடங்கியிராமல், இப்படிச் செய்யவேண்டும் அப்படிச் செய்யவேண்டுமென்று ஸதா சிந்திப்பதேன்? புகைவண்டி சகல பாரங்களையும் தாங்கிக் கொண்டுபோவது தெரிந்திருந்தும், அதிலேறிக்கொண்டுபோகும் நாம் நம்முடைய சிறிய மூட்டையையு மதிற் போட்டுவிட்டு சுகமாயிராமல் அதை நமது தலையிற்றாங்கிக் கொண்டு ஏன் கஷ்டப்படவேண்டும்?
In plain words
Give no room at all for any thought other than the thought of the Self to rise, and stay devoted to abiding as the Self: that is giving yourself to the Lord. However much of a burden you lay on the Lord, He carries all of it. Since one supreme power of the Lord is carrying on everything that happens, why not yield to it? Why keep thinking all the time, "I must do it this way, I must do it that way"? We know that the train carries every load. Once we are on board, why not put our own small bundle into it too and sit at ease? Why carry it on our head and suffer?
Word for word
To remain devoted to abiding in the Self, without giving even the slightest room for any thought other than the thought of the Self to arise, is giving oneself to the Lord. However much burden one places on the Lord, He bears all of it. Since a single supreme power of the Lord is carrying on all affairs, why, instead of submitting to it ourselves, do we keep thinking all the time, "it must be done this way, it must be done that way"? Though we know that the train carries all loads, why should we who travel on it, instead of putting our small bundle into it as well and being at ease, suffer by carrying it on our own head?