Paragraph 17
எந்நூலிலும் முக்தி யடைவதற்கு மனத்தை யடக்க வேண்டு மென்று சொல்லப்பட் டுள்ளபடியால் மனோநிக்ரகமே நூல்களின் முடிவான கருத்து என்றறிந்துகொண்டபின்பு நூல்களை யளவின்றிப் படிப்பதாற் பயனில்லை. மனத்தை யடக்குவதற்குத் தன்னை யாரென்று விசாரிக்க வேண்டுமே யல்லாமல் எப்படி நூல்களில் விசாரிப்பது? தன்னைத் தன்னுடைய ஞானக் கண்ணாற் றானே யறியவேண்டும். ராமன் தன்னை ராமனென்றறியக் கண்ணாடி வேண்டுமா? “தான்” பஞ்ச கோசங்களுக் குள்ளிருப்பது. நூல்களோ அவற்றிற்கு வெளியிலிருப்பவை. ஆகையால் பஞ்ச கோசங்களையும் நீக்கி விசாரிக்க வேண்டிய தன்னை நூல்களில் விசாரிப்பது வீணே. பந்தத்திலிருக்கும் தான் யாரென்று விசாரித்து தன் யதார்த்த சொரூபத்தைத் தெரிந்து கொள்வதே முக்தி. சதாகாலமும் மனத்தை ஆத்மாவில் வைத்திருப்பதற்குத் தான் ஆத்ம விசாரமென்று பெயர். தியானமோ தன்னை ஸச்சிதானந்த பிரம்மமாக பாவிப்பது. கற்றவை யனைத்தையும் ஒருகாலத்தில் மறக்க வேண்டிவரும்.
In plain words
Every scripture says that to attain liberation you must restrain the mind. So once you have understood that restraining the mind is what the scriptures finally mean, there is no use in reading scripture after scripture without end. To restrain the mind you must enquire who you are. How could you enquire into that in books? You must know yourself by your own eye of knowledge. Does Rāma need a mirror to know he is Rāma? "Oneself" is within the five sheaths, and the scriptures are outside them. So to search the scriptures for yourself, when you can only be found by setting aside all five sheaths, is useless. To enquire who it is that is bound, and to know your own real nature: that is liberation. Keeping the mind in the Self at all times is what is called self-enquiry. Meditation, by contrast, is contemplating yourself as Brahman, being, consciousness and bliss. One day you will have to forget everything you have learned.
Word for word
Since in every scripture it is said that to attain liberation one must restrain the mind, after one has understood that restraint of mind (manōnigraha) is the final import of the scriptures, there is no use in reading scriptures without limit. To restrain the mind one must enquire who one is; how could one enquire into that in scriptures? One must know oneself by one's own eye of knowledge alone. Does Rāma need a mirror to know that he is Rāma? "Oneself" is within the five sheaths; the scriptures are outside them. Therefore to enquire in scriptures into oneself, who must be enquired into by setting aside all five sheaths, is futile. To enquire who the self in bondage is, and to know one's own real nature, is liberation. Keeping the mind in the Self at all times is what is called self-enquiry (ātma-vicāra). Meditation (dhyāna), by contrast, is contemplating oneself as Brahman, being-consciousness-bliss. At some time, everything one has learned will have to be forgotten.