In plain words
Whatever things are sāttvika, rājasa, or tāmasa—know them all to arise from Me alone. Yet I am not in them; they are in Me.
Word for word
And whatever things [are] sāttvika, and those [that are] rājasa and tāmasa, know them thus [as] from Me alone; but I [am] not in them, they [are] in Me.
ये चैव सात्त्विका भावा राजसास्तामसाश्च येमत्त एवेति तान् विद्धि न त्वहं तेषु ते मयि
Other commentaries
The commentators
▸Bhagavadgītābhāṣyam
किञ्च —
ये चैव सात्त्विकाः सत्त्वनिर्वृत्ताः भावाः पदार्थाः, राजसाः रजोनिर्वृत्ताः, तामसाः तमोनिर्वृत्ताश्च, ये केचित् प्राणिनां स्वकर्मवशात् जायन्ते भावाः, तान् मत्त एव जायमानान् इति एवं विद्धि सर्वान् समस्तानेव । यद्यपि ते मत्तः जायन्ते, तथापि न तु अहं तेषु तदधीनः तद्वशः, यथा संसारिणः । ते पुनः मयि मद्वशाः मदधीनाः ॥ १२ ॥
In plain words
And there is more —
Whatever states of being arise — sattvic ones born of sattva, rajasic ones born of rajas, tamasic ones born of tamas, and every single state that comes to a living being through the force of their own past actions — know all of them, every last one, as arising from me. But here's the thing: even though they arise from me, I am not dependent on them, not under their control, the way an ordinary being caught in saṃsāra is. It's exactly the other way around. They depend on me. They are under my sway, not I under theirs.
Close to the Sanskrit
And what more —
And whichever states, sattvic, produced from sattva, entities; rajasic, produced from rajas; tamasic, produced from tamas as well; and whichever states arise, in living beings, due to the power of their own past action — know all of them, collectively, indeed, as arising from me, indeed, thus. Although they arise from me, nevertheless I am not dependent on them, not under their sway, the way transmigrating beings are. They, on the other hand, are under my sway, dependent on me.
▸Gītā Vāhini
ఇచ్చట మరొకటి గమనించవలెను. ధర్మవిరుద్ధ కామ, క్రోధ, లోభములు కూడనూ భగవత్ స్వరూపములని కృష్ణపరమాత్మ అన్నాడు. కానీ, వేయేటికి? “సర్వభావములూ, సర్వరూపములూ, సర్వ వస్తువులూ నా అపరా పరాకృతి వల్ల సంభవించినవే” అని అన్నాడు. కానీ, ఉపాసకునకు ఉత్తమ భావనలేర్పడే కోసం మొట్టమొదట ఉత్తమభావం, ఉత్తమరూపం ఉత్తమభూతంలో నా స్వరూపమని తెలిపెను. ఇంత మాత్రమునకే మంచిది మాత్రము భగవత్ స్వరూప లక్షణములనియూ, తతిమావన్నియూ కాదనియూ తలంచుట తత్త్వజ్ఞానము కాదు. త్రిగుణములయిన రాజసిక, తామసిక, సాత్త్విక వస్తువులూ, భూతములూ, భావములూ భగవంతునియందే ఉద్భవించినవి అని స్థిరము చేసుకొనుటకు విచారణా, ప్రయత్నమూ జరుపవలెను.
ఆ భగవంతుడే స్వయముగా తెలిపెను: “అర్జునా! అన్నియూ నా యందే పుట్టి, నా యందే ఉండును. కాని నేను మాత్రము వాటి అధీనమందుండక వాటితో ఏ సంబంధము లేనివానివలె యుండును.” ఇచ్చట రెండు దృష్టులు కలవు. ఒకటి జీవ దృష్టి. రెండవది భగవత్ దృష్టి. జీవ దృష్టిలో చూచినపుడు మంచిచెడ్డలను ద్వంద్వాలు కలవు. భగవత్ దృష్టిలో చూచినపుడు ద్వంద్వములు లేక సర్వమూ భగవంతుడే, మరేమీ లేదని సర్వ భూతాంతరాత్మ తత్త్వమును బోధించెను.
In plain words
Here one more thing must be noted. Kṛṣṇa Paramātma said that even kāma, krodha and lobha that are contrary to Dharma are svarūpas of God. But why say more? He said, “All states, all forms, all things have come about through My Aparā and Parā Prakṛti.” But so that noble thoughts might form in the worshipper, He first taught that the noblest state, the noblest form, in the noblest being, is My svarūpa. To conclude from this alone that only the good bears the marks of God's svarūpa, and that all the rest do not, is not tattva-jñāna. One must carry out inquiry and effort to make it firm in oneself that rājasika, tāmasika and sāttvika things, beings and states, which are the three guṇas, have all arisen in God Himself.
God Himself declared it in His own words: “Arjuna! All things are born in Me and remain in Me. But I, for My part, am not under their control, and remain like one who has no connection with them.” Here there are two visions. One is the jīva's vision. The second is God's vision. When one looks with the jīva's vision, there are the dualities of good and bad. When one looks with God's vision, there are no dualities: all is God, and there is nothing else. So He taught the tattva of the Ātma within all beings.