In plain words
I am equal toward all beings; none is hateful to Me, and none dear. Yet those who worship Me with Bhakti abide in Me, and I also abide in them.
Word for word
I [am] the same toward all beings; to Me none is hateful, none dear; but those who worship Me with bhakti [are] in Me, and I also in them.
समोऽहं सर्वभूतेषु न मे द्वेष्योऽस्ति न प्रियःये भजन्ति तु मां भक्त्या मयि ते तेषु चाप्यहम्
Other commentaries
The commentators
▸Bhagavadgītābhāṣyam
रागद्वेषवान् तर्हि भगवान् , यतो भक्तान् अनुगृह्णाति, न इतरान् इति । तत् न —
समः तुल्यः अहं सर्वभूतेषु । न मे द्वेष्यः अस्ति न प्रियः । अग्निवत् अहम् — दूरस्थानां यथा अग्निः शीतं न अपनयति, समीपम् उपसर्पतां अपनयति ; तथा अहं भक्तान् अनुगृह्णामि, न इतरान् । ये भजन्ति तु माम् ईश्वरं भक्त्या मयि ते — स्वभावत एव, न मम रागनिमित्तम् — वर्तन्ते । तेषु च अपि अहं स्वभावत एव वर्ते, न इतरेषु । न एतावता तेषु द्वेषो मम ॥ २९ ॥
In plain words
So the Lord has rāga and dveṣa after all — attraction and aversion — since he gives his grace to devotees and not to anyone else. That is the objection. It does not hold —
I am the same toward every being — utterly impartial. No one is hateful to Me, and no one is My favorite either. Think of Me like fire: fire doesn't warm someone standing far off, but it does warm whoever comes close. In just that way, I show grace to devotees, not to others — not out of any partiality on My side, but simply because they, by their own nature, have drawn near and settled themselves in Me with devotion. And for My part, I too abide with them by nature, not with anyone else. But don't mistake that for hatred toward those who stay away — there is none in Me.
Close to the Sanskrit
Then the Lord is one possessed of attachment and aversion, since he favours devotees, not others — thus (the objection). That is not so —
I am equal, [that is,] alike, toward all beings. No one is hateful to Me, nor [is anyone] dear. I am like fire — just as fire does not remove the cold of those situated far away, [but] removes [the cold] of those who approach nearby; in the same way, I favor devotees, not others. Those who resort to Me, the Lord, with devotion, they abide in Me — by their own nature indeed, not caused by any partiality of Mine. And toward them too, I abide by [My own] nature indeed, not toward others. Yet this does not mean I hold hatred toward them [the others].
▸Gītā Vāhini
అందులకు అర్జునుడు తిరిగీ అనుమానగ్రస్తుడై, “కృష్ణా! నీకు అందరూ సమానమే అని అంటివి గదా? అటులయిన లోకమున కొందరు సుఖముగా మరికొందరు దుఃఖముగా, కొందరు యోగులుగా మరికొందరు రోగులుగా, కొందరు ధనవంతులుగా, కొందరు దరిద్రులుగా ఉన్నారే! దీనికి కారణమేమి? నీకే భేదమూ లేకున్న అందరినీ ఒకే స్థితిలో ఉంచి యుండకూడదూ? దీనిని పట్టి చూడ, నీకు భేదము లేదనుమాట నమ్మ సాధ్యము కానిది, ఆధారము లేనిది” అని అన్నాడు.
పరమాత్ముడు అర్జునుని అనుమానమునకు నవ్వి “బావా! అర్జునా! నేను సత్యమునే పలుకుదును. నీవు నమ్మిననూ, నమ్మకున్ననూ సత్యము పొంగదు, క్రుంగదు. నేను అందరియందును సమానముగనే యున్నాను. కానీ, అందరూ నా యందు సమానదృష్టిగా లేరు! ఎటులన, చలికాలమున రాత్రులందు గ్రామాదులలో మంటలు వేసుకొందురు. ఎవరు ఆ మంటలకు దగ్గర కూర్చొందురో, వారు మాత్రమే చలిలేక యుందురు. అంతియేకాక చీకటి లేక, ప్రకాశమును కూడనూ అనుభవింతురు. అట్లుకాక, మంటకు దూరముగా నిలుచుకొని చలి పోలేదనియూ, చీకటి ఆవరించినదనియూ, ప్రకాశము వారి పాల లేదనియూ అనిన, ఆ భేదము అగ్నిదెట్లగును? ఇంత మాత్రమున అగ్నికి భేదమున్నదని వాదించుట అర్థరహితము, బుద్ధిహీనము, వివేక శూన్యము కదా?”
In plain words
At this Arjuna was seized by doubt again and said, “Kṛṣṇa! Did You not say that to You all are equal? If so, in the world some are happy and others are sorrowful, some are yogis and others are sick, some are rich and some are poor! What is the reason for this? If You have no distinction at all, could You not have kept everyone in one and the same state? Judging by this, Your word that You make no distinction is impossible to believe; it has no foundation.”
The Paramātma laughed at Arjuna's doubt. “Brother-in-law! Arjuna! I speak only the truth. Whether you believe it or not, the truth neither swells nor shrinks. I am present equally in all. But not all look on Me with an equal eye! How so? In winter, at night, people in villages and such places light fires. Only those who sit close to the fires are free of the cold. More than that, they are free of darkness and enjoy the light as well. But if others stand far from the fire and complain that the cold has not gone, that darkness has closed in, that no light has come their way, how can that difference be the fire's doing? To argue on this ground alone that the fire makes distinctions is meaningless and senseless, and void of Viveka, is it not?”