Poem 97
వాచామగోచరుండవునీ చరితములు పొగడ బ్రహ్మాదులకైన తరమా!హే కృష్టా! కాచుకున్నాను నా మొర ఆలకించి బ్రోవుమయ్యకాలుడుగొనిపోయిన గురుపుత్రుని తెచ్చి యిచ్చినావుకాముని మదమణచినావు వసుదేవదేవకీ చెర విడిపించినావువెలదియొంటియైన ఆ ద్రౌపది 'హాష్ణా!కృష్ణా!' యని మొరలిడబ్రోచినావు మేలు పాండవులను గాచినావు.కుచేలుని ఆర్తిదీర్చినావుకురూపియైన కుబ్జ వక్రములను పోగొట్టినావు.
In plain words
You are beyond the reach of speech; is it within even Brahmā and the gods to praise Your deeds! O Kṛṣṇa! I am waiting; hear my plea and protect me. You brought back and restored the guru's son whom Kāla had carried off; You crushed the pride of Kāma; You freed Vasudeva and Devakī from prison; when Draupadī, a woman alone, cried out, ‘Hā Kṛṣṇa! Kṛṣṇa!’, You saved her, and well You guarded the Pāṇḍavas. You relieved Kucela's distress; You took away the crookedness of the misshapen Kubjā.