Leave

Adhyātma Rāmāyaṇa · The Broken Sacrifice

Tap a verse for its meaning

  1. 1
    श्रीमहादेव उवाच ।स विचार्य सभामध्ये सह मन्त्रिभिः ।निर्ययौ येऽवशिष्टास्तै राक्षसैः सह ॥
  2. 2
    शलभैर्युक्तः प्रज्वलन्तमिवानलम् ।ततो निहताः सर्वे ते राक्षसा युधि ॥
  3. 3
    स्वयं रामेण निहतस्तीक्ष्णबाणेन ।व्यथितस्त्वरितं लङ्कां प्रविवेश ॥
  4. 4
    दृष्ट्वा रामस्य बहुशः पौरुषं चाप्यमानुषम् ।रावणो मारुतेश्चैव शीघ्रं शुक्रान्तिकं ययौ ॥
  5. 5
    नमस्कृत्य दशग्रीवः शुक्रं प्राञ्जलिरब्रवीत् ।भगवन् राघवेणैवं लङ्का ॥
  6. 6
    विनाशिता महादैत्या निहताः पुत्रबान्धवाः ।कथं मे दुःखसन्दोहस्त्वयि तिष्ठति ॥
  7. 7
    इति विज्ञापितो प्राह दशाननम् ।होमं कुरु प्रयत्नेन रहसि त्वं दशानन ॥
  8. 8
    यदि विघ्नो न चेद्धोमे तर्हि ॥
  9. 9
    महान् रथश्च वाहाश्च चापतूणीरसायकाः ।सम्भविष्यन्ति तैर्युक्तस्त्वमजेयो भविष्यसि ॥
  10. 10
    गृहाण मद्दत्तान् गच्छ होमं कुरु द्रुतम् ।इत्युक्तस्त्वरितं गत्वा रावणो ॥
  11. 11
    गुहां पातालसदृशीं मन्दिरे स्वे चकार ह ।लङ्काद्वारकपाटादि बद्ध्वा सर्वत्र यत्नतः ॥
  12. 12
    होमद्रव्याणि सम्पाद्य यान्युक्तान्याभिचारिके ।गुहां प्रविश्य चैकान्ते होमं प्रचक्रमे ॥
  13. 13
    उत्थितं धूममालोक्य महान्तं ।रामाय दर्शयामास होमधूमं ॥
  14. 14
    पश्य राम कर्तुं समारभत् ।यदि होमः समाप्तः स्यात्तदाऽजेयो भविष्यति ॥
  15. 15
    अतो होमस्य प्रेषयाशु ।तथेति रामः सुग्रीवसम्मतेनाङ्गदं कपिम् ॥
  16. 16
    वीरानादिदेश महाबलान् ।प्राकारं लङ्घयित्वा ते गत्वा रावणमन्दिरम् ॥
  17. 17
    दशकोट्यः प्लवङ्गानां गत्वा मन्दिररक्षकान् ।चूर्णयामासुरश्वांश्च गजांश्च न्यहनन् क्षणात् ॥
  18. 18
    ततश्च नाम प्रभाते ।विभीषणस्य भार्या सा होमस्थानमसूचयत् ॥
  19. 19
    गुहापिधानपाषाणमङ्गदः ।चूर्णयित्वा महासत्त्वः प्रविवेश ॥
  20. 20
    दृष्ट्वा दशाननं तत्र मीलिताक्षं ।ततोऽङ्गदाज्ञया सर्वे वानरा विविशुर्द्रुतम् ॥
  21. 21
    तत्र कोलाहलं चक्रुस्ताडयन्तश्च सेवकान् ।सम्भारांश्चिक्षिपुस्तस्य समन्ततः ॥
  22. 22
    स्रुवमाच्छिद्य हस्ताच्च रावणस्य बलाद्रुषा ।तेनैव सञ्जघानाशु हनूमान् ॥
  23. 23
    घ्नन्ति दन्तैश्च काष्ठैश्च वानरास्तमितस्ततः ।न जहौ रावणो ध्यानं हतोऽपि ॥
  24. 24
    प्रविश्यान्तःपुरे वेश्मन्यङ्गदो वेगवत्तरः ।समानय धृत्वा मन्दोदरीं शुभाम् ॥
  25. 25
    रावणस्यैव पुरतो विलपन्तीमनाथवत् ।विददाराङ्गदस्तस्याः कञ्चुकं रत्नभूषितम् ॥
  26. 26
    विमुक्ताः पतिताः समन्ताद्रत्नसञ्चयैः ।श्रोणिसूत्रं निपतितं त्रुटितं रत्नचित्रितम् ॥
  27. 27
    कटिप्रदेशाद्विस्रस्ता तस्यैव पश्यतः । च सर्वाणि पतितानि समन्ततः ॥
  28. 28
    देवगन्धर्वकन्याश्च नीता हृष्टैः प्लवङ्गमैः । रुरोदाथ रावणस्याग्रतो भृशम् ॥
  29. 29
    क्रोशन्ती करुणं दीना जगाद दशकन्धरम् ।निर्लज्जोऽसि परैरेवं विकृष्यते ॥
  30. 30
    भार्या तवैव पुरतः किं जुहोषि ।हन्यते पश्यतो यस्य भार्या पापैश्च ॥
  31. 31
    मर्तव्यं तेन तत्रैव जीविता ।हा ते माता क्लिश्यते बत वानरैः ॥
  32. 32
    त्वयि जीवति मे दुःखमीदृशं च कथं भवेत् ।भार्या लज्जा च सन्त्यक्ता भर्त्रा मे ॥
  33. 33
    श्रुत्वा तद्देवितं राजा मन्दोदर्या दशाननः ।उत्तस्थौ खड्गमादाय त्यज देवीमिति ब्रुवन् ॥
  34. 34
    जघानाङ्गदमव्यग्रः कटिदेशे दशाननः ।तदोत्सृज्य ययुः सर्वे हवनं महत् ॥
  35. 35
    रामपार्श्वमुपागम्य तस्थुः सर्वे ॥
  36. 36
    रावणस्तु ततो भार्यामुवाच परिसान्त्वयन् ।दैवाधीनमिदं भद्रे जीवता किं न दृश्यते ।त्यज शोकं विशालाक्षि ज्ञानमालम्ब्य निश्चितम् ॥
  37. 37
    शोकः शोको ज्ञानविनाशकृत् ।अज्ञानप्रभवाहन्धीः शरीरादिष्वनात्मसु ॥
  38. 38
    तन्मूलः पुत्रदारादिसम्बन्धः संसृतिस्ततः ।हर्षशोकभयक्रोधलोभस्पृहादयः ॥
  39. 39
    अज्ञानप्रभवा ह्येते जन्ममृत्युजरादयः । तु केवलं शुद्धो व्यतिरिक्तो ह्यलेपकः ॥
  40. 40
    आनन्दरूपो सर्वभावविवर्जितः ।न संयोगो वियोगो वा विद्यते केनचित्सतः ॥
  41. 41
    एवं ज्ञात्वा स्वमात्मानं त्यज शोकमनिन्दिते ।इदानीमेव गच्छामि हत्वा रामं सलक्ष्मणम् ॥
  42. 42
    आगमिष्यामि नो चेन्मां दारयिष्यति सायकैः ।श्रीरामो वज्रकल्पैश्च ततो गच्छामि ॥
  43. 43
    तदा त्वया मे कर्तव्या मच्छासनात्प्रिये ।सीतां हत्वा मया सार्धं त्वं प्रवेक्ष्यसि ॥
  44. 44
    एवं श्रुत्वा वचस्तस्य रावणस्यातिदुःखिता ।उवाच नाथ मे वाक्यं शृणु सत्यं तथा कुरु ॥
  45. 45
    शक्यो न राघवो जेतुं त्वया चान्यैः कदाचन ।रामो साक्षा ॥
  46. 46
    मत्स्यो भूत्वा पुरा कल्पे मनुं वैवस्वतं प्रभुः ।ररक्ष सकलापद्भ्यो राघवो ॥
  47. 47
    रामः कूर्मोऽभवत्पूर्वं लक्षयोजनविस्तृतः । पृष्ठे दधार कनकाचलम् ॥
  48. 48
    हिरण्याक्षोऽतिदुर्वृत्तो हतोऽनेन महात्मना । वपुषा क्षोणीमुद्धरता क्वचित् ॥
  49. 49
    त्रिलोककण्टकं दैत्यं हिरण्यकशिपुं पुरा ।हतवा वपुषा ॥
  50. 50
    विक्रमैस्त्रिभिरेवासौ बलिं बद्ध्वा जगत्त्रयम् ।आक्रम्यादात्सुरेन्द्राय भृत्याय ॥
  51. 51
    क्षत्रियाकारा जाता भूमेर्भरावहाः ।तान् हत्वा बहुशो रामो भुवं जित्वा ह्यदान्मुनेः ॥
  52. 52
    स एव साम्प्रतं जातो रघुवंशे ।भवदर्थे रघुश्रेष्ठो मानुषत्वमुपागतः ॥
  53. 53
    तस्य किमर्थं वा हृता सीता वनाद्बलात् ।मम पुत्रविनाशार्थं स्वस्यापि च ॥
  54. 54
    इतः परं वा प्रेषयस्व रघूत्तमे । राज्यं तु दत्त्वा गच्छामहे वनम् ॥
  55. 55
    श्रुत्वा रावणो वाक्यमब्रवीत् ।कथं भद्रे रणे पुत्रान् भ्रातॄन् ॥
  56. 56
    घातयित्वा राघवेण जीवामि ।रामेण सह योत्स्यामि सुशीघ्रगैः ॥
  57. 57
    विदार्यमाणो यास्यामि त ।जानामि राघवं विष्णुं लक्ष्मीं जानामि म् ।ज्ञात्वैव जानकी सीता मयानीता वनाद्बलात् ॥
  58. 58
    रामेण निधनं प्राप्य यास्यामीति पदम् ।विमुच्य त्वां तु संसाराद्गमिष्यामि सह प्रिये ॥
  59. 59
    शुद्धा सेव्यते या ।तां गतिं तु गमिष्यामि हतो रामेण संयुगे ॥
  60. 60
    प्रक्षाल्य कल्मषाणीह मुक्तिं यास्यामि दुर्लभाम् ॥
  61. 61
    क्लेशादिपञ्चकतरङ्गयुतं भ्रमाढ्यंदारात्मजाप्तधनबन्धुझषाभियुक्तम् ।और्वानलाभनिजरोषमनङ्गजालंसंसारसागरमतीत्य हरिं व्रजामि ॥