Poem 9
బాల్యమందున పలువురతోగూడిఆటపాటలందు ఐక్యుడగునుయవ్వనంబలరిన అలరు విల్తుని పోల్కికామినీ లోలుడై క్రాలుచుండుఅర్థవయస్సున ఐహికంబున మున్గిద్రవ్యమార్జించుటన్ దవిలియుండుముదిమి వచ్చినయంత మురహరి తలవకఅదియిది లేదని అలమటించువివిధ దుర్వ్యసనంబులు వీడలేకభక్తి మార్గంబు వెతుకునాసక్తి లేకకర్మపంకిలమునబడి క్రాలుచుండుమట్టి కలుపును జన్మంబు మానవుండు.
In plain words
In childhood, joining with many others, he becomes one with play and song; when youth blossoms, like the god of the flower bow, he roams about, infatuated with women; in middle age, sunk in worldly things, he is caught up in the earning of wealth; when old age comes, not thinking of Murahari, he frets that he lacks this and that; unable to give up his many evil habits, with no zeal to seek the path of Bhakti, fallen into the mire of karma, he roams about in it: man mixes his birth with the dust.